رمان سلطان

#سلطان_پارت_551


برای یک لحظه چشم هام رو بستم فکرکردم افتادم.

همونطور خم شده بودم به سمت عقب،که چشم هام رو آروم با احساس رفع خطر باز کردم اما بادیدن صورت سامیار که خیره بود بهم و نگاهش برق عجیبی داشت سریع خودم رو جمع کردم و خواستم خودم رو از ش جدا کنم که محکم من رو به خودش چسبوند.

نگاه خیره اش آروم آروم از روی صورتم به سمت بدنم چرخید خدای من تازه متوجه ی وضعیتم شدم،دکمه هام رو نبسته بودم.

با صدای بم و لرزونی لب زدم:

_س...سامیار ولم کن.

نگاهم از روی صورت سرخ شده اش و پیشونیه عرق کرده اش به سمت رگ باد کرده ی گردنش کشیده شد.

_ت....تو...

_چه خبره اینجا؟!

با صدای بلند وجدی سلطان سامیار به خودش اومد و حراسون کمرم رو رها کرد ،به سرعت به عقب برگشت.

منکه هنوز تو شوک نگاه عجیب سامیار روی خودم بودم ،فقط تونستم نگاهم رو به سمت صورت عصبی و ابرو های درهم کشیده شده ی سلطان بچرخونم.

سامیار با صدای دورگه شده ای لب زد:

_م...من،داشتم می اومدم پیش تو که...

سلطان با دو قدم بلند به سمت سامیار سینه به سینه اش ایستاد.

نگاهش پر بود از حرف های نگفته ،پراز خشم و اعصبانیت.

romangram.com | @romangram_com