رمان سلطان

#سلطان_پارت_540


نفس چشمانش را بست،حق با سلطان بود،تا کی می بایست از مردی که شوهرش بود و نسبت بهش وظایفی را داشت فرار کند.

اما چرا می ترسید؟!

چرا دلش راضی نمی شد به این همخوابی.

شاید به خاطر سختی هایی که کشید بود و مردان بی غیرتی که فقط به خاطر هوس قصد به دست آوردنش را داشتن حالا اوهم به سلطان نمی توانست اعتماد کند.

تنش از شرم داغ شده بود.

دستش را روی شانه های پهن سلطان گذاشت و از آنجا تا روی گردن و پشت سرش کشید.

وبا صدای لرزان و بی حالی لب زد:

_امیر سام می ترسم،احساس بدی دارم...

سلطان پیشانیش را بوسید و همانطور که نفس می زد با آن تن بم و گرفته اش پرسید:

_از چی می ترسی اسب وحشی؟!

نفس با دیدن چهره ی شاداب سلطان، از حرفی که قصد زدنش را داشت پشیمان شد ،هیچ دلش نمی خواست که این خوشی و لبخند رااز سلطان بگیرد پس به دروغ لب زد:

_از هیچی نمی ترسم تا تو هستی ازهیچ چیز و هیچ کس ترسی ندارم.

سلطان یک تای ابرویش را بالا داد و جدی پرسید؟

_پس چرا گفتی می ترسم؟!

romangram.com | @romangram_com