#شروعی_دیگر_پارت_421

لبخند خجولم روی شونه‌اش پنهون شد و بـ ــوسه‌اش روی موهای بیرون ریخته از شالم نشست.

ازم فاصله گرفت و اون لبخند مهربونش انگار قصد محو شدن از روی لب‌هاش رو نداشت.

قدمی جلو رفت و این‌بار دست دور شونه‌های پهن شاهرخ انداخت و در آغوشش کشید.

چیزی زیر گوشش گفت که لبخند شاهرخ رنگ گرفت و شونه‌ی مادرش رو بوسید.

فرشته جون بـ ــوسه‌ای روی موهای شاهرخ زد و دست از دور شونه‌اش برداشت.

روی مبل تک نفره‌ی کنار شاهرخ نشست و ما هم از حالت ایستاده در اومدیم.

مامان سینیِ چای به دست از آشپزخونه بیرون اومد و مشغول تعارف کردن شد.

چای دوم هم که صرف شد، آقای تهرانی عزم رفتن کرد و پشت بندش فرشته جون و شاهرخ هم بلند شدن.

به رسم احترام تا دم در همراهیشون کردیم.

شاهرخ وقتی دید همه مشغول خداحافظی اند و کسی حواسش به ما نیست، قدمی نزدیکم شد و دستم رو توی دست گرفت:

_اولین قدم واسه خانوم من شدن.

گونه‌هام رنگ گرفت و لبخند خجولم رو نثار عسلی‌های ستاره بارونش کردم.

دستم رو به لب‌هاش چسبوند و بـ ــوسه‌ای طولانی روش نشوند.

و من حس کردم دستم سوخت از داغی لب‌هاش.

نگاهش گونه‌های گل انداختم رو نشونه گرفت و زمزمه کرد:

_شاهرخ فدای خجالتت خانوم من.

"خدانکنه"ی آرومم تو صدای فرشته جون که شاهرخ رو صدا می‌کرد گم شد.

romangram.com | @romangram_com