#شروعی_دیگر_پارت_416


لبخندم پهن‌تر شد و زمزمه کردم:

_خدانکنه.

لبخندش کمرنگ و کمرنگ‌تر شد تا از روی لب‌هاش محو شد.

سر جلو کشید و هرم نفس‌هاش داغی گونه‌هام رو بیش‌تر کرد:

_چرا انقدر شیرینی دختر؟

خیره به چشم‌هاش لب زدم:

_فکر نکنم بیش‌تر از عسلی‌هات شیرین باشم.

لب‌هاش به قصد مهر زدن روی گونه‌ام جلو اومد که سر عقب کشیدم و بلند شدم.

دستم روی گونه‌ای که داغی نفس‌‌هاش هنوزم روش حس می‌شد نشست و گفتم:

_خیلی وقته تو اتاقیم، بریم پایین دیگه.

بلند شد و پنجه میون موهاش فرو کرد و من دلم رفت برای لمس تار به تار اون مشکی‌های دوست داشتنی.

_با اینکه اصلا دلم نمی‌خواد دل بکنم از این خلوت دو نفره؛ ولی چه کنم که مجبورم.

لبخندم رو بیش‌تر به رخش کشیدم و به سمت در اتاق رفتم.

حضورش رو پشت سرم حس کردم و در و باز کردم.

با هم از اتاق خارج شدیم و از پله‌ها پایین رفتیم.

فرشته چون با دیدنمون لبخندی زد و گفت:


romangram.com | @romangram_com