#شروعی_دیگر_پارت_416
لبخندم پهنتر شد و زمزمه کردم:
_خدانکنه.
لبخندش کمرنگ و کمرنگتر شد تا از روی لبهاش محو شد.
سر جلو کشید و هرم نفسهاش داغی گونههام رو بیشتر کرد:
_چرا انقدر شیرینی دختر؟
خیره به چشمهاش لب زدم:
_فکر نکنم بیشتر از عسلیهات شیرین باشم.
لبهاش به قصد مهر زدن روی گونهام جلو اومد که سر عقب کشیدم و بلند شدم.
دستم روی گونهای که داغی نفسهاش هنوزم روش حس میشد نشست و گفتم:
_خیلی وقته تو اتاقیم، بریم پایین دیگه.
بلند شد و پنجه میون موهاش فرو کرد و من دلم رفت برای لمس تار به تار اون مشکیهای دوست داشتنی.
_با اینکه اصلا دلم نمیخواد دل بکنم از این خلوت دو نفره؛ ولی چه کنم که مجبورم.
لبخندم رو بیشتر به رخش کشیدم و به سمت در اتاق رفتم.
حضورش رو پشت سرم حس کردم و در و باز کردم.
با هم از اتاق خارج شدیم و از پلهها پایین رفتیم.
فرشته چون با دیدنمون لبخندی زد و گفت:
romangram.com | @romangram_com