#شروعی_دیگر_پارت_402
صداش گوشم رو نوازش داد و من تا آخر عمر شنیدنِ این صدا رو طلب کردم:
_شاهرخ!
هرم نفس‌هاش که به صورتم خورد، از خود بی‌خود سر جلو بردم و چشم‌هام رو به بسته شدن رفت که با فشار محکمی که به سینه‌ام داد و سست شدنم از اون فاصله‌ای که رو به هیچ می‌رفت، به راحتی حلقه‌ی دستم از دورش باز شد.
بی‌توجه به منی که همه‌ی قلب و روحم تمنای وجودش رو داشت با قدمایی که بی‌شباهت به دو نبود به طرف در اصلی تالار رفت.
دنبالش رفتم:
_یواش دختر.
اما قدم‌هاش رو تند‌تر کرد و دنباله‌ی لباسش رو گرفت تا مانع حرکتش نشه.
از اون دار و درختا که گذشتیم، پانیذ به سمت میزی که مامانش اینا نشسته بودن رفت و من به زور نگاه ازش گرفتم و با چشم دنبال بابا گشتم.
کنار میزی در حال صحبت با یکی از مهمون‌ها دیدمش.
صبر کردم تا حرفشون تموم بشه و بعد به سمت بابا رفتم:
_بابا.
با شنیدن صدام به سمتم برگشت و گفت:
_کجا بودی تو؟ می‌دونی چه قدر دنبالت گشتیم.
دستی به پیشونیم کشیدم:
_ببخشید بابا، یه کاری برام پیش اومده بود.
قدمی جلو گذاشت و گفت:
romangram.com | @romangram_com