#شروعی_دیگر_پارت_383
با چشم‌هایی که می‌رفت برای اشکی شدن، گفت:
_توام هنوز من رو اونجوری که باید نشناختی که اگه به قول خودت بهتر از خودم می‌شناختیم، می‌دونستی ترسم از چیه و درکم می‌کردی.
دست کوچیکش که توی مشتم اسیر شده بود رو به لب‌هام نزدیک کردم و بـ ــوسه‌ای روش زدم:
_عزیزدلم، خانومم، نفسم درکت می‌کنم؛ اما توام من رو درک کن که طاقت بیش‌تر از این دور موندن ازت رو ندارم.
چشم‌هاش درخشید و این خاکستری‌ها عجیب شده بودن آرامش لحظه‌هام:
_شاهرخ...
فاصله‌ام رو باهاش کم‌تر کردم، نگاه عاشقم رو دوختم به چشم‌هاش:
_عمر شاهرخ، من با اون بی‌شرف یکی نیستم، اون اگه فقط تو رو می‌خواست واسه تفاهمی که باهاش داشتی و یه سری روابطی که میون پدرش و پدرت بوده، من تو رو می‌خوام واسه دلی که ازم دزدیدی و هیچ رقمه حاضر به پس دادنش نیستی، من تو رو می‌خوام فقط واسه اون چشم‌هایی که همه دنیام شده، می‌خوامت فقط و فقط واسه خودت که نفسم بنده نفس‌هاته و اگه یه روز نباشی و نبینمت نفسم قطع میشه.
اشکی روی گونه‌اش چکید که دست پیش بردم و با سرش انگشت گرفتمش و به لب‌هام چسبوندم:
_نریز این مرواریدا رو زندگی شاهرخ.
لب‌های لرزونش رو به هم فشرد تا جلوی سرباز کردن بغضش رو بگیره.
نه، نمی‌تونستم همینطوری بشینم و چهره‌ی بغض دارش که عجیب با دلم بازی می‌کرد رو نگاه کنم.
نگاهی به دوروبر انداختم و وقتی دیدم پرنده هم پر نمی‌زنه تو این پارک خلوت؛ فاصله‌ی بینمون رو به صفر رسوندم و دستم رو دور شونه‌اش حلقه کردم و کشیدمش تو بغلم.
سرش روی سینه‌ام نشست و قطره اشک بعدیش روی لباسم چکید.
بـ ــوسه‌ای روی موهای از شال بیرون ریخته‌اش زدم و دستم رو، روی تیره‌ی کمرش حرکت دادم:
_هیش، بغض نکن شاهرخ فدای چشم‌هات.
نفسم رو بیرون دادم:
romangram.com | @romangram_com