#سایه_پارت_620
بغضی کهنه وقدیمی بر دلش سنگینی می کردو همه حرفهای آرتین .......؛ آرمین یک بیمار روانی بود ؛بیماری که فقط به قصد آزردن او وتسکین درد درون خود، او را به زندگیخود دعوت کرده بود. آرمین وبهارهر دو ازسادگی وحماقتش سوءاستفاده کرده بودند
بهار تنها با حرفهایش باعث تحقیرش شده بود ،تحقیری که دردش در عمق جان وروحش ازهر خنجری درد آور تر بود
آرمین خسته از یک شب زنده داری سخت سرش رابلند کرد وکش وقوسی به بدنش داد ،سریع چشمانش را فرو بست ؛نمی خواست آرمین متوجه بیدار شدنش شود.آرمین دستش را روی پیشانی اش گذاشت وپس از اینکه مطمئن شد تب ندارد آرام موههایش را نوازش کرد ؛دیگر ازنوازشهایش قلبش بی اختیارضربان نمیگرفت ، بلکه احساس چندش وتنفر می کرد
آرمین با صدای زنگ گوشی همراهش گوشی را برداشت واز اتاق خارج شد
چقدر نیاز به صحبت ودرد دل با نازنین داشت، اما رفتار سرد ومشمئزکننده اخیرش تنها دوستش هم از دور کرده بود نازنین از آن روز به بعد کمتر به دیدارش می آمد وحتی الامکان سعی داشت اصلا با او همصحبت نشود
با بازگشت دوباره آرمین به اتاقش بازهم سریع چشمانش رابست ؛آرمین کنار تختش ایستاد وخم شدو ب*و*سه ای نرم روی گونه اش نهاد وپس از لحظه ای کوتاه مجددا"اتاق را ترک کرد ؛با بیرون رفتن آرمین با چندش وتنفر جای ب*و*سه اش را پاک کرد وپتو را کنار زد واز جا برخاست
کیفش را از کمد برداشت وبا حالتی عصبی همه محتویاتش را روی تخت ریخت اما چیزی را که دنبالش بود پیدا نکرد دو ماهی بود که اصلا سراغش را نداشت باید هر طور بود پیدایش می کرد چرا که برای تصمیمی که گرفته بود حتما باید با آقای امینی صحبت می کرد
بیقرار پشت پنجره اتاقش ایستاد تا از بیرون رفتن آرمین مطمئن شود ؛بعد از مدت زمان کوتاهی آرمین مقدر و محکم وارد حیاط شد ومثل همیشه با گامهایی پر از اعتماد از در بیرون رفت
با بیرون رفتن آرمین هیجان زده از اتاق خارج شد وبرای یافتن مادرش وارد آشپزخانه شد
مادر با دیدنش لبخندی زد وگفت :
-بیدارشدی عزیزم !.......بیا بشین صبحونه بخور
آشفته وبا لحن تندی گفت :
-چیزی میل ندارم ؛.......ساغر خونه است؟
از این رفتارتند و تلخش غم به دل ناهید چنگ انداخت اما به روی خود نیاورد وگفت :
-نه رفته مدرسه ،.........چکارش داری؟
-گوشی موبایلم ومی خوام ،شما نمی دونید کجاست ؟
-چرا تو عسلی کنار تختت گذاشته اما فکر نکنم شارژ داشته باشه
بدون اینکه جواب مادرش را بدهد به طرف اتاقش رفت و گوشی اش را از کشو عسلی برداشت ،خاموش بود واحتمالاحرف مادرش درست بود و اصلا شارژنداشت ،برای یافتن شارژربا حالتی سراسیمه وبیقرار وارد اتاق ساغر شد وپس از یافتنش گوشی اش را به شارژزد وهمانجا روی لبه تخت ساغر نشست وبه عکس جفتی خودش در کنار ساغر خیره شد چقدر در این عکس شاد وسرحال بود آرمین همه خوشی های زندگی را از او گرفته بود و او را تبدیل به یک دختر افسرده وعصبی کرده بود
همه زندگیش خیلی سریع دستخوش تغییرشده بود ،دیگر دلش نمی خواست بخندد ویاحتی گریه کند
صدای مادرش او را به خود آورد :
-اینجایی عزیزم !
romangram.com | @romangram_com