#سایه_پارت_613
پس اینو هم بدون که بهراد تنها یک دوست عادی و معمولی برای آرمین نبوده !
لحظه ای کوتاه سکوت کرد چرا فکر کردن به بهراد بعد از اینهمه سال هنوز اذیتش میکرد ،بازهم آهی از سرحسرت وشاید برای تسکین درد درونش !آرام ادامه داد
-بهراد برای آرمین همه چیز بود ،تنهایک دوست نه !کسی که در کنارش به آرامش می رسید وزندگی و درکنارش کامل شده میدید ،بهراد با مرگ خودش همه خوشی های آرمین و توی یک ثانیه ازش گرفت و اونو تبدیل به یک مرده متحرک کرد که تنها راه میرفت ونفس میکشید ،روزهای سختی بود خودآزاریهای آرمین وتنها خودشو مقصر دونستن توی مرگ بهراد هممون و آزار میداد
بازهم نفسی عمیق ولختی سکوت ،لحظه لحظه آن روزهای تلخ مثل فیلمی مقابل دیدگانش رژه میرفتند
-بعد از مرگ بهراد وجود آرمین پر از خشم و نفرت شد ،نفرتی که از هر موجودی به اسم زن در وجود خودش حس می کرد ،اون همه زنها رو توی قالب نگار گ*ن*ا*هکار وخیانت کار می دونست و قسم خورد ازهر زنی که سر راه زندگیش قرار گرفت انتقام بهراد و بگیره
کم کم حوصله سایه داشت از این حرفهای تکراری سر میرفت
-بهار از بچگی با ما بزرگ شدوقد کشید بچه تر که بود مثل یک خواهر باهاش رفتار می کردیم اما هرچه بزرگتر میشد این حس هم در ما کمرنگتر میشد زیبایی خیره کننده در کنار شادابی و سرزندگش باعث شده بود هرکسی توی اولین دیدار جذب اون بشه ، مادرم اونو خیلی دوست داشت وهمیشه رویای ازدواج اون با آرمین وتوی سر داشت
بازهم آهی عمیق وسایه از اینهمه آه کلافه شده بود ،لحن کلامش پراز احساس وغم بود
-آرمین هم به ظاهر حرفی نداشت وموافق این وصلت بود اما درست قبل از اینکه مادرم بتونه به طور رسمی از بهار خواستگاری کنه خیانت نگار وبعد از اون مرگ بهراد همه چیزو بهم ریخت.
یک سال طول کشید تا آرمین با مرگ بهراد کنار بیاد اما این فقط ظاهر قضیه بود چون آرمین در طول یکسال تبدیل شده بود به آدمی روباتیک وخشک وبی احساس که به آدمهای اطرافش هیچ توجهی نداشت
یک سال از مرگ براد میگذشت وزندگی همه حالت عادی به خود گرفته بود، مادرم که آرمین وکمی آروم میدید از نو پروسه ازدواجش با بهار وبه راه انداخت، اما اینبار آرمین بی هیچ دلیلی فقط مخالفت میکرد و در برابرگریه و التماسهای مادرم که میخواست دلیلشو بدونه ترجیح می داد فقط سکوت کنه
اما من یک شب نا خواسته به راز سکوت آرمین پی بردم .آرمین بهار و دوست داشت ونمی خواست اونو فدای حقد وکینه انباشته شده در درونش کنه ،آرمین حاضر شده بود به خاطر محافظت از عشقش خودشو فدا کنه اینو خودش خیلی واضح وروشن به بهار گفت من در اونشب ناظرو شاهد همه چیزبین اونها بودم
حس حسادتی عمیق در وجودش زبانه کشید وبا اشک چشمانش خاموش شد وخاکستر گردید
آرمین به بهار گفت :-(وجود من بعد از مرگ بهراد پراز حقد وکینه ای شده که نمیتونم مثل همه آدما یه زندگی عادی داشته باشم،پس خواهش می کنم خودتوبیشترازاین درگیر زندگی من نکن چون نمی خوام تو آتیش خشم ونفرت من آسیب بینی
بهار مستاصل با نگاهی پر اشک به سمت آرمین رفت وبا لحنی پرخواهش گفت :
- خواهش می کنم بهم یه فرصت بده تا برات ثابت کنم که لیاقت عشقنتو دارم ومی تونم مرهمی روی زخم درونت باشم
اما آرمین دست روی شونه های ظریفش گذاشت وبا محبت عمیقی توی عمق چشمهاش زل زد وگفت :
-بهار تو دست من امانتی ،پس خواهش می کنم ازم نخواه که تو رو اسیر کینه سیاه درون خودم کنم
بهار در حالی که آروم هق هق می کرد گفت :
-آرمین باور کنم که منو فقط به خاطر کینه درونت نمی خوای
آرمین به نقطه ای نامعلوم در تاریکی سیاه شب خیره شده وگفت
romangram.com | @romangram_com