#سایه_پارت_603
پارچه های مشکی آذین بسته شده یادآور تلخ مرگ پدرش بود با قلبی آکنده از غم وغصه وارد خانه بدون پدر شد چقدر جای پدر در کنار حوض حیاط خالی بود، غمگین وآشفته به طرف پله ها قدم بر مید اشت اما آنقدر ضعیف و نحیف شده بود که قادر نبود حتی یک پله را هم رد کند آرمین زیر بازویش را گرفت و به او کمک کرد از پله ها بالا رود
همه خانواده در ایوان به پیشوازش آمده بودند خودش را درآغوش عمه بزرگش انداخت ولحظه ای بی قرار اشک ریخت عمه در حالی که موههایش را با محبت نوازش میکرد سعی داشت با کلمات امیدوار کننده آرامش کند .در آغوش عمه چشمش به اتاق سوت وکور پدرش افتاد خود را از آغوشش بیرون کشید وبه سمت اتاق رفت .اتاق هنوز بوی پدرش را می داد خودش را روی تخت عاری ازپدرانداخت وبا درآغوش گرفتن بالشی که همیشه زیرسرپدرش بود دوباره گریه را سرداد هیچکس جرات نزدیک شدن به او را نداشت وهمه می ترسیدند که دوباره به حالت عصبی وپرخاشگرش برگردد ؛آرمین نگران ومضطرب پشت در ایستاده بود وتنها در سکوت به هق هق گریه اش گوش سپرده بود
******
چهلم حاجعلی برگزار شده بود،اما هنوزسایه در خود فرو رفته بود نه با کسی حرف می زد و نه تمایلی داشت کسی را ببیند حتی با نازنین هم غریبگی می کرد وبه شدت ازاو دوری می جست آرمین او را نزد چندین روانپزشک برده بود،اما تنها داروها بود که تعویض میشد و هیچ کدام نتوانسته بودند او را از این حالت افسردگی بیرون بیاوردند
همه دوستانش حتی یاسمین به دیدارش آمده بودند امااو کلمه ای با هیچکس صحبت نمیکرد نازنین هرروز با آب وتاب از ترم جدید حرف می زدو اصرار داشت هرچه زودتر او را در این ترم همراهی کند اما سایه دیگر آن سایه پیشین نبود وتنها در دنیای خودش سیر می کرد و حاضر نبود به حرفهای او گوش دهد .
کار هرروزش شده بود با بی تفاوتی از کنار همه چیز گذشتن وتنها به اتاق پدرش پناه می برد ن .یک روز نازنین کتابهای ترم جدید را برایش خریداری کرده بود و با شوق وذوق به اتاقش آورد و از او خواست کتابهایش را ببیند اما سایه عصبی وپراز خشم همه کتابها را جلو چشمان حیرت زده اش از پنجره اتاقش به بیرون پرتاب کرد وفریاد کشید که دیگر نمی خواهد او را که فقط زجرش می دهد ببیند فریاد سایه بر سر نازنین همه اعضا خانواده را متحیرومتاثر کرده بود چرا که این اولین باری بودکه سایه بر سر نازنین فریاد می کشید
از آن روز به بعد نازنین دیگر به دیدنش نیامد واو را به حال خودش گذاشت . امینی وهمسرش نیایش چندین بار به همراه آرشام به دیدنش آمده بودند اما او تحمل شیطنتهای آرشام را هم نداشت و آرشام از اینکه می دید خاله مهربان و با محبتش اینچنین عصبی و در خود فرو رفته است که حتی او را در آغوش هم نمی گیرد از او فرار می کرد
خانواده مشایخ به همراه آرتین هرشب به او سر می زدند و با اینکه او با هیچ کدام حرف نمی زد ، ولی باز هم دوستش داشتند وتنهایش نمی گذاشتند
آرمین هرشب ساعتها کنار تختش می نشست وبا حرفهای امیدوار کننده سعی می کرد به هر طریقی که شده این قفل سکوت را از روی لبهایش بردارد اما او تنها به نقطه ای خیره می شد ودر سکوت فقط به حرفهای آرمین گوش می سپرد .دیگر مثل روزهای اول با پرخاشگری او را از خود نمی راند به شدت منزوی وگوشه گیر شده بود و درمقابل خواهش آرمین که اصرار داشت برای تغییر روحیه اش سر کلاسهایش حاضر شود با سکوتی تلخ مخالفت می کرد
بهار چندین بار به دیدنش آمده بود اما هربار با دیدن بهار به یاد زخم عمیقی که آرمین به وسیله بهار بر روحش نهاده بود می افتاد و با خشونت و فریاد او را از خود می راند
اما بهار هر بار با صبر وحوصله از او خواهش می کرد به حرفهایش گوش کند چرا که او به خوبی درکش می کند ومی فهمد چقدر روحش آزرده است
در یکی از روزها که طبق عادت پشت پنجره ایستاده بود وبیرون را نگاه می کرد با قرار گرفتن دستی برشانه اش با خیال اینکه ساغر است آرام سرش را برگردندد اما با دیدن قامت زیبای بهاردستش را با خشونت پس زد وبه تندی گفت :
-چرا دست از سرم ورنمی داری !......... چرا نمی ذاری با درد خودم بمیرم !
بهار با لبخندی تلخ ، اما مهربان گفت :
-از من نخواه تو رو به حال خودت رها کنم چون می فهمم داری چه دردی و تحمل می کنی
عصبی گفت :
- دیگه چی از جونم می خوای که راحتم نمی ذاری....! خواهش می کنم از اینجا برو وبیشتر از این آزارم نده
به طرفش قدمی برداشت و نگران گفت :
-سایه تو داری اشتباه می کنی ،من فقط نگرانتم !
با نیشخند غلیظی گفت :
-چرا توباید نگران من باشی ؟.......هان !.....چرا ؟.....مگه من چکارهَ تم که داری خودتو به خاطرم اینهمه خار وذلیل می کنی؟!
romangram.com | @romangram_com