#سایه_پارت_602
منو به حال من رها نکن
تو هم به مرز این جنون برس
اگه هنوزم عاشق منی
خودت به داد هر دومون برس
من از تصور نبودنت
رو شونه ی تو گریه میکنم
منی که دل بریدم از همه
ببین برای تو چه میکنم.................
به دادم برس از احسان خواجه امیری
******
ده روز از مرگ پدرش می گذشت واو همچنان در بیمارستان بستری بود ،دیگر مثل روزهای اول بی قرار و بی تاب نبود وکم کم با این واقعیت تلخ کنار آمده بود ،حالا در خلسه ای فرو رفته بود که بیشتر از قبل اطرافیانش را نگران خود می کرد.در سکوت به نقطه ای نامعلوم خیره می شد و با هیچ کس صحبت نمی کرد حالا کارش شده بود تنها به دیوار زل زدن ودر دنیایی خیالی سیرکردن
هر بار که به خود می آمد تنها دو چشم سیاه پر از غصه همراهش بود اگر چه نگرانی و اضطراب در این نگاه پریشان موج می زد اما این چشمان گیرا بیشتر از هرچیزی تسلای روح زخم خورده اش بود
هر روز عصر همه خانواده به دورش حلقه می زدند وهر کدام به نوعی با محبتهای بی دریغ ، حضور خود را به او اعلام می کردند
نیما ونازنین هر روز به ملاقاتش می آمدند ونازنین با حرفهای شیرین و امیدوار کننده همه سعی خودش را می کرد که او را از حالت خلسه بیرون بیاورد ولی او در مقابل حرفهای نازنین فقط سکوت می کرد و دنیای ساکت وآرام خود را برهر چیزی ترجیح می داد
آرتین هر بار که به دیدنش می آمد ساکت وخاموش تنها با نگاهی پر از اندوه به روبرویش زل می زد ودر افکار خود سیرمیکرد
چقدر دلش برای آغوش گرم وپر محبت پدرش تنگ شده بود ،برای اینکه سرش را روی پاهای بی حسش بگذاردویک دل سیرگریه کند چقدرمحتاج مهربانیهایش بود ودر اعماق وجودش خلایی بزرگ را احساس می کرد.
یک بار اشتباها آقای مشایخ را به جای پدرش گرفته بود و با همه دلتنگی اش در آغوشش گریسته بود چقدر آغوشش به مانند آغوش پدرش گرم وصمیمی بود و در آن امنیت وآسایش را حس می کرد بعد از آن تا ساعتی از گرمای وجودیش احساس آرامش می کرد و از حالت خلسه سکوت بیرون آمده بود
بعد از نزدیک به سه هفته بستری شدن با بهبودی نسبی دکتر راضی به مرخص شدنش از بیمارستان شد آن روز شادی کوچکی در صورت غم گرفته آرمین حس می کرد حرکاتش سریع ودستپاچه بود انگار او هم از این قفس سرد وبی روح خسته شده بود و بدنبال رهایی می گشت
آرمین او را سر مزار پدرش برد واجازه داددر تنها یی با پدرش خلوت کند .ظهر بود وگورستان در سکوت رعب آوری فرو رفته بود اما او در کنار پدرش هیچ ترس و واهمه ای نداشت ،پدرش در کنارش بود همان پدری که همیشه حامی وهمراهش بود.سرش را بر گور سرد پدر نهاد وبا همه وجود گریست
لحظه ای بعد صدای زجه هایش سکوت گورستان را درهم می شکست چنان اشک می ریخت وپدرش را صدا می زد که دل هر رهگذری را به درد می آورد .
آرمین از دور مراقب ومواظبش بود او به خوبی می دانست که باید به سایه فرصت دهد تا با این واقعیت تلخ کنار بیایدسایه دختر منطقی ومحکمی بود که مرگ پدرش ناخواسته باعث آزارروح وروانش شده بود
romangram.com | @romangram_com