رمان سایه

#سایه_پارت_592

آرمین مردی نبود که استحقاق عشق پاک وخالصانه او را داشته باشد

دلش بد جوری شکسته بود و کوهی از غصه بردلش سنگینی می کرد دستش را پایین آورد وبا نگاهی غمگینو به حسرت نشسته به او خیره شد

- معلومه خیلی دوستت داره !

به طرف منبع صدا برگشت همان پرستار مهربان دیروز بود که احتمالا شیفت شب هم بوده لبخند بی روحی به رویش زد

-امروزه مردهای عاشقی که با همه وجود دوستت داشته باشن کم پیدا میشن اما همسر شما با اینکه خیلی خشک ومغرور بنظر میان ولی کاملا از رفتارشون مشخصه که چقدر دوستتون دارن

چقدردلش می خواست می توانست بگوید این حس وظیفه شناسیست که او را مجبور کرده در کنارش بماند نه چیزدیگر،باضعف پرسید :

-شب رو اینجا بوده ؟

در حالی که به سرنگ در دستش با نوک انگشت تلنگر می زد گفت :

-تمام شبودر حالی که دستت محکم توی دستش بود چشم ازت برنمی داشت ،تعجب میکنم چطور حالا خوابش برده ،خواهش می کنم دستتو بده آمپولتو سریع تزریق کنم که اگه بیدار شد باهاش مکافات دارم

-چرا؟

با شیطنت لبخند شیرینی زد و گفت :

-چون هر آمپولی به تو می زنم دردشو اون میکشه اینقدر دستپاچه ام میکنه که نمی دونم باید چه کار کنم

-کی مرخص میشم ؟

-اگه دست شوهر عاشقت بود که تا حالا خونه بودی ،ولی هنوز دکتر اجازه مرخصیتو نداده ،........جائیت هم در داره ؟

-نه فقط احساس ضعف وسرگیجه دارم

-این طبیعیه عزیزم !

آرمین با لرزش گوشی همراهش که کنار سرش روی تخت گذاشته بود بیدار شد ودر حالی که سرش را بلند می کرد با دیدن سایه با محبت گفت :

- بیدار شدی عزیزم !

وهمزمان نگاهی به صفحه مانیتور گوشی اش انداخت مهری بود دلش گواهی خبر بدی را می داد نیم نگاهی پر از اضطراب به سایه انداخت ودکمه وصل تماس را زد صدای مهری گرفته وغصه دار بود نا خوداگاه از جایش برخاست و با لحنی هراسان نالید

-این امکان نداره !

سایه نگاهی به چهره رنگ پریده وپریشانش انداخت او هرگز آرمین را اینهمه مشوش ندیده بودپس با لحن نگرانی پرسید


romangram.com | @romangram_com