رمان سایه

#سایه_پارت_585

با حالتی عصبی و متشنج دسته گل را در سطل آشغال کنار اتاق سایه انداخت و با بی حالی خودش را روی صندلی پرت کرد هنوز جمله آخر سایه در گوشش زنگ می خورد(تو بزرگترین عذابی که در زندگیم کشیدم )حق را به سایه می داد، او دختری بود که در آرامش و خوشبختی، در کنار خانواده ای شاد ومهربان رشد کرده بود ،پدر ومادری که همه چیزشان خلاصه میشدفقط درتربیت وراحتی دخترانشان ، به خوبی می فهمید که اگر حاج علی از زندگی توافقی آنها بویی میبرد حتی ثانیه ای هم اجازه نمی داد سایه در کنارش بماند. اما او سایه را دوست داشت، این دختر مغرور ولجباز همه زندگیش شده بود ،همه هستی اش ……. ولی دیگر نمی خواست سایه را با اجباردر کنار خودش نگه دارد ،او عشق سایه را می خواست همان عشقی که تا قبل از وارد شدن سایه به زندگیش اصلا به آن اعتقادی نداشت ،همان عشقی که با مرهمش روح زخم خورده اش التیام پیدا کرده بود

خسته سرش را به دیوار تکیه داد ولحظه ای چشمانش را برهم فشرد .سایه حق داشت این تصور را در مورد بهار داشته باشد. خودش هم به اشتباهش معترف بود ونمی دانست چگونه باید به سایه ثابت کند که اشتباه کرده است مگر نه این او بود که از روز اول هرگز وجود زن دیگری رادر زندگیش انکار نکرده بود

با صدای زنگ تلفن همراهش رشته افکارش از هم گسیخت با اکراه گوشی اش را برداشت ونیم نگاهی به صفحه اش انداخت ساغر بود دکمه وصل تماس را زداما هنوز چیزی نگفته بود که صدای گریان ساغر در گوشی پیچید

-آرمین ........تو رو خدا زودی بیا ، بابا حالش بهم خورده

آشفته حرکتی به کمرش داد وراست نشست و پرسید

-حالا کجاست ؟

با هق هق گریه گفت :

-توی بیمارستان،تحت مراقبتهای ویژه است ....آرمین بابام ......بابا توی کما رفته ودکتر .......

شدت گریه امکان راحت صحبت کردن را به او نمی داد آرمین با لحن آرام بخشی گفت :

-خواهش می کنم ساغر آروم باش!

-نتونستم با سایه تماس بگیرم ،گوشی رو جواب نمی ده ......خواهش می کنم بهش خبر بده و زودتر بیاید بیمارستان .....

گوشی را که قطع کرد لحظه ای مردد ماند .سایه اصلا در شرایط روحی مناسبی نبود که بتواند این خبر تکان دهنده را به او بدهدبه خوبی میدانست شنیدن این خبر حالش را از اینی که هست هم بدتر میکند به همین دلیل از نازنین خواست مراقب سایه باشد ولحظه ای او را تنها نگذارد و خودش سریع بیمارستان را ترک کرد

******

چهره مهربان نازنین جلو رویش بود آرام زمزمه کرد :

-نازی! آرمین رفت ؟

-آره!.....

-چکارت داشت؟

-براش یه کارفوری پیش اومد ، مجبور شده که بره

همراه با آهی عمیق وپرازحسرت گفت :

-همه زندگیش شده فقط کار ،می بینی نازی ، حتی من براش پشیزی هم ارزش ندارم

-اینطور نیست سایه ،به خدا اون خیلی نگرانته !


romangram.com | @romangram_com