#او_مرا_کشت_پارت_264
از جام بلند شدم.
- ببخشید؛ ولی من کسی رو ندارم، تنها کسم الان زیر خاکه.
- می‌دونم که خیلی توی این سال‌ها عذاب کشیدی؛ ولی باور کن من چیزی نمی‌دونستم. تو خیلی شبیه صبایی، اون هم مثل تو بود با همون چشم‌های مشکی.
- من باید برم.
- خواهش می‌کنم صبر کن. می‌دونی چقدر منتظر بودم که ببینمت؟ چند وقته هر روز میام این‌جا به امید این که ببینمت. الان یه ماهه برگشتم. خیلی دنبالت گشتم.
- ببینید آقای محترم، من حال درستی ندارم. فراموش کنید که من وجود دارم.
- نمی‌تونم. تو تنها عضو خانواده‌امی، من چند سال پیش خانواده‌م رو تو تصادف از دست دادم.
- من متاسفم؛ ولی من مورد مناسبی برای تنهاییتون نیستم.
- من ازت نمی‌خوام که همین الان من رو قبول کنی. این شمارمه، هر وقت که دوست داشتی بیا به دیدنم. بدون یکی هست که چشم به راهته.
شمارش رو گرفتم و تو کیفم گذاشتم.
- سامره؟
برگشتم سمتش.
- خواهرم عاشق این اسم بود. همیشه می‌گفت که وقتی بچه دار بشه این اسم رو روش می‌ذاره، آخه عاشق داستان و قصه بود. من همیشه براش قصه می‌گفتم. اون هم گفت که دوست داره برای بچه‌اش قصه بگه، به خاطر همین این اسم رو روت گذاشت، یعنی دختر قصه گو.
- آره اسمم به سرنوشتم خیلی می‌خوره، چون تمام زندگیم مثل داستان و قصه می‌مونه؛ ولی یه قصه‌ی تلخ، خیلی تلخ!
- این رو نگو. من از این به بعد اگه قبولم کنی نمی‌ذارم که زندگیت تلخ باشه.
به طرف ماشین رفتم.
- کسی نمی‌تونه تلخی زندگیم رو تغییر بده، هیچ کس.
***
یه هفته‌ست که از علی خبر ندارم. هر چی باهاش تماس گرفتم یا دم خونه‌ش رفتم جوابم رو نداد.
این روزها رایان بیشتر بهم سر می‌زنه، می گه باید نامزدیمون رو جشن بگیریم؛ ولی من دلم نمی‌خواد.
زهرا از اون روز کم حرف‌تر شده، به روم نمیاره؛ ولی معلومه که اون هم خیلی دلخوره.
امیر رو دیگه تو این یه هفته ندیدم.
زمانی می‌رم شرکت که باهاش برخورد نداشته باشم.
موبایلم زنگ خورد. ساعت نزدیک ۱۰ شب بود.
romangram.com | @romangram_com