#او_مرا_کشت_پارت_263
- خوب نمایش تموم شد، الان خوشحالی؟ حالا دلت خنک شد؟ برو بیرون.
ناراحت به نظر می‌رسید.
- این بازی رو تموم کن تا بدتر نشده!
پوزخندی زدم.
- هیچ وقت کسی رو که چیزی برای از دست دادن نداره رو تهدید نکن مهندس. حالا هم برو بیرون. من تا آخرش می‌رم مطمئن باش.
امیر با ناراحتی از اتاق بیرون رفت.
سوییچ ماشین رو برداشتم و از شرکت اومدم بیرون.
با سرعت به سمت بهشت زهرا رفتم.
جایی که از ۶ سال پیش وقتی که خیلی ناراحت بودم می‌رفتم. به بالای قبر رسیدم.
کنارش نشستم، صبا نظری.
- سلام مامان، خوبی؟ من اومدم. چند وقت بود که بهت سر نزده بودم. دوباره دارم تنها می‌شم. امروز علی باهام قهر کرد، زهرا هم نمی‌دونم که چیکار می‌کنه. مامان من رو هم ببر پیش خودت، دیگه نمی‌خوام زنده باشم. چرا من رو به دنیا آوردی؟ من ارزشش رو نداشتم که به خاطر من بمیری. کنار قبر دراز کشیدم و ادامه دادم:
- مامان خیلی تنهام، خیلی. دیگه تحمل ندارم. می‌خوام بیام پیشت، می‌خوام که فقط من باشم و تو.
اشک‌هام رو گونه‌هام می‌ریخت.
نمی‌دونستم چقدر گذشت. بلند شدم و نشستم.
- مامان من رو دوست داری مگه نه؟ حداقل تو من رو دوست داشته باش.
نیم ساعت گذشته بود و من به قبر خیره بودم.
- سلام.
سرم رو بلند کردم.
مردی حدود ۶۰ ساله بالای سرم وایساده بود، قد بلندی داشت با چشمایی مشکی و موهایی خاکستری.
- می‌دونم که بد موقع مزاحم شدم.
- شما؟
- من صادق نظری هستم، داییت.
با تعجب بهش نگاه کردم.
- نمی‌خواستم که مزاحمت بشم؛ ولی نتونستم که چیزی نگم. تو تنها یادگار خواهرمی ،خیلی دنبالت گشتم؛ ولی پیدات نکردم.
romangram.com | @romangram_com