#او_مرا_کشت_پارت_258
امیر هنوز نبود، من هم چیزی نگفتم.
نازی خوشحال به نظر می‌رسید، حتما از این که فکر می‌کرد که دیگه براش خطری ندارم خوشحال بود.
به سمت حیاط رفتیم.
- عزیزم خودم می‌رسونمت.
- نه خودم می‌رم، ماشین دم دره.
رایان دستم رو گرفت.
- خوشحالم که قبول کردی.
- ولی از دستت ناراحتم، ما قرار شد یه ماه...
- می‌دونم عزیزم؛ ولی چیکار کنم دیگه نتونستم صبر کنم. الان هم که چیزی عوض نشده، فقط این‌جوری من خیالم راحته که تو مال منی.
- رایان...
انگشتش رو روی لبم گذاشت.
- چیزی نگو، می‌دونم که هنوز بهم اعتماد نداری؛ ولی من دوستت دارم. بذار بهت ثابت کنم، بهم فرصت بده.
من رو به سمت خودش کشید و ادامه داد:
- هیچ وقت با هیچ کس حسی که الان داشتم رو نداشتم، تو برام خاصی. نگران نباش، من مراقب رفتارم هستم تا روزی که خودت بخوایی.
ازم جدا شد، ازش خداحافظی کردم.
دیگه حرفی نداشتم که بزنم، یه جورایی عذاب وجدان گرفته بودم. حس می‌کردم که دارم با این کار بهش ضربه می‌زنم، در صورتی که می‌دونستم اون خلافکاره؛ ولی بازی گرفتن قلب آدم‌ها تو ذات من نبود، حتی اگه طرف مقابلم یه خلافکار مثل رایان باشه.
توی دلم دعا می‌کردم که علاقه‌اش به من همه‌ش ظاهری باشه.
سوار ماشین شدم.
نمی‌دونستم که جواب زهرا رو چی بدم، اگه می‌فهمید من رو می‌کشت.
تصمیم گرفتم که فعلا چیزی بهش نگم.
***
امروز کلی کار دارم، پنهان کردن نامزدیم با رایان و اومدن امیر به شرکت، همه چی باعث شده بود که از صبح دچار استرس بشم. انگار رو هیچی تمرکز نداشتم
تو اتاق بودم، هنوز نتونسته بودم که وارد سیستم شرکت آریا بشم.
از این که اون یه اتاق اون ورتر بود یه حال عجیبی داشتم.
romangram.com | @romangram_com