#او_مرا_کشت_پارت_254
- خوبم، می‌خوام برم بخوابم.
- سامره من رو ببخش، نمی‌خواستم ناراحتت کنم.
- تو تقصیری نداری. تو راست می‌گی، من احمق خرم. از اول تولد خر بودم، نمی‌خوام واقعیت رو قبول کنم!
- چیزی شده؟
- نه.
به طرف اتاق رفتم.
***
الان یه هفته از اون روز می‌گذره، بیشتر وقتم رو سرکارم.
رایان چند بار اومده دیدنم؛ ولی چیزی نگفته.
امشب من رو خونه‌شون دعوت کرده.
علی و زهرا دارن دیوونم می‌کنم، می‌گن زیاد باهاش رفت و آمد نکنم؛ ولی من بهشون فهموندم که به نفع شرکته.
- زهرا اون پیراهن آبیم کجاست؟
- من چه می‌دونم.
- زهرا اذیت نکن، من که می‌دونم تو قایمش کردی. آخه خله اون رو قایم کنی، بقیه‌ی لباس‌هام رو که قایم نکردی. من یه چیز دیگه می‌پوشم.
- سامره بی‌خیال این پسره شو!
- بابا مگه تو نگفتی که باید زندگی کنم؟ خوب من هم تازه از یکی خوشم اومده، شما چرا این‌جوری می‌کنید؟
- آره من گفتم؛ ولی نه اون.
- مگه اون چشه؟
- هیچیش نیست؟ دختر باز که هست، خانواده‌ش که تو کار خلافن.
- خانوادش به خودش چه؟ از موقعی هم که با من دوست شده بقیه دوست دخترهاش رو گذاشته کنار.
- آره جون خودش. اصلا من از این یارو خوشم نمیاد. یه جوریه، باز هم داری اشتباه می‌کنی!
- ولی من ازش خوشم میاد.
- اصلا به درک، این دفعه اتفاقی افتاد نگی نگفتی! دلم نمی‌خواد که این دفعه از تیمارستان جمعت کنم.
- باشه نمی‌گم حالا بگو لباسم کجاست!
romangram.com | @romangram_com