#او_مرا_کشت_پارت_246
- تو مثل این که نمی‌فهمی نه؟ گفتم من بهش فکر نمی‌کنم دست از سرم بردار. اصلا صبحانه نخواستم.
- آره فرار کن ببینم تا کی می‌خوایی فرار کنی. چرا نمی‌فهمی امیر کیان نامزد داره و تو براش مهم نیستی، یعنی از اول نبودی.
داد زدم.
- بسه دیگه. تو رو خدا تمومش کن، تو رو ارواح خاک عزیز انقدر به روم نیار که چقدر بدبختم.
- سامره!
- دیگه این اسم لعنتی رو نگو. خسته شدم از این که هر وقت خودم رو تو آیینه نگاه کردم یه آدم شکست خورده دیدم، آدمی که هیچ کس نخواستش.
- ولی من...
- هیچی نگو خواهش می‌کنم. آره تو راست می‌گی اون من رو نخواست، هیچ وقت نخواست، هیچ کس من رو نخواست. نه پدرم و نه خانواده‌ای که همیشه فکر می‌کردم اگه بد هستن، حداقل هستن، نه امیر. من یه آدم اضافیم که جز دردسر برای کسی چیزی ندارم.
- سامره عزیزم!
- می‌دونم تو هم از دستم خسته شدی. الان چند ساله عقد کردی؛ ولی نرفتی سراغ زندگیت. خودم می‌دونم که نحسم. از روزی که به دنیا اومدم برای همه بدبختی آوردم، هیچ کس من رو نخواست. الان هم جز سر بار بودن چیزی برای کسی ندارم.
مانتوم و شالم رو از جالباسی برداشتم و از خونه اومدم بیرون.
رفتم بام تهران. به مردم نگاه می‌کردم. سیگاری روشن کردم.
کجای زندگیم اشتباه کرده بودم که این سرنوشتم بود. حتی عرضه‌ی خودکشی هم نداشتم.
چند ساعت بود که رو نیمکت نشسته بودم. جعبه‌ی سیگارم دیگه توش سیگاری نمونده بود.
بلند شدم و به سمت ماشین رفتم.
به سمت همون خونه که سرگرد قبلاً بود رفتم، نمی‌دونستم که هنوز اون‌جا هستند یا نه.
به دم در خونه رسیدم و به خودم تو آیینه نگاه کردم.
رنگم پریده بود، لبم از فشار عصبی بی رنگ شده بود و صورت بی آرایشم سنم رو کمتر نشون می‌داد.
موهام رو مرتب کردم و از ماشین پیاده شدم، زنگ رو زدم.
یه آقایی در رو باز کرد.
- سلام.
- سلام بفرمایید.
- ببخشید با آقای نامی کار داشتم.
- شما؟
romangram.com | @romangram_com