#او_مرا_کشت_پارت_228
دوباره رو کرد به من و گفت:
- خوب می‌گفتی عزیزم.
همون موقع جمالی با آریا اومدن و من از دست سوال‌های رایان خلاص شدم.
به اون هم درباره‌ی کلید توضیح دادن و اون هم گفت کار خوبی کردم که به اون‌جا رفتم.
شام رو خوردیم. تمام حواسم به حرف‌های جمالی بود؛ ولی حرف خاصی نمی‌زد.
بعد شام رایان اتاقی که قرار بود من توش بخوابم رو نشونم داد و خودش هم رفت پایین.
خانوم‌ها همه تو اتاقاشون بودن.
ساعت ۱۱ بود.
باید هر طور شده می‌رفتم پایین، رایان گفته بود جلسه‌شون تو سالن پایینه.
از پله ها که نمی‌تونستم برم پایین، باید از تراس می‌رفتم.
از تراس تو حیاط رو نگاه کردم، نمی‌تونستم بپرم.
تونیکم رو در آوردم، زیرش یه تاپ پوشیده بودم. نمی‌تونستم با تونیک برم پایین، تو دست و پام بود. وسایلی که آورده بودم رو تو جیبم گذاشتم.
کنار میله‌های تراس یه پیچک بود، باید از اون کمک می‌گرفتم.
پاهام رو اون ور میله‌ها گذاشتم و خودم رو کشیدم کنار، پیچک رو گرفتم و کم کم رفتم پایین.
از دستم خون می‌اومد، بخیه‌اش احتمالا باز شده بود.
بالاخره رسیدم پایین و خودم رو به در پشت ویلا که از قبل باز گذاشته بودمش رسوندم.
آروم رفتم تو، صداشون می‌اومد؛ ولی خوب نمی‌تونستم بشنوم.
ضبط کوچیکی که برای همین کار برداشته بودم رو از جیبم در آوردم.
سیستم ضبطش رو فعال کردم.
سیم نازکی که تو جیبم بود رو در آوردم، بستمش به ضبط و آروم ضبط رو به سمت اون‌ها جلو بردم.
نیم ساعت بود که حرف می‌زدن.
دیدم که رایان از جاش بلند شد.
ضبط رو به سمت خودم کشیدم و گذاشتم تو جیبم.
از در اومدم بیرون و پشت دیوار قایم شدم.
romangram.com | @romangram_com