#او_مرا_کشت_پارت_222
- نباید زیاد به رایان نزدیک بشی خطرناکه.
- این زندگی منه، هر کاری بخوام می‌کنم. ادای آدم‌های نگران رو در نیار که بهت نمیاد.
- من نگران نیستم .بهت گفتم که مسئولیت تو با منه، اگه اتفاقی بیفته من باید جوابگو باشم. وگرنه برام مهم نیست که چیکار می‌کنی.
- من به سرگرد گفتم که نیازی به مراقب ندارم پس مسئولیتم با کسی نیست.
داشت حرص می‌خورد.
- باشه. هر کاری که دوست داری بکن، فقط گند نزن.
- تو نگران کارهای خودت باش که گند نزنی، من بلدم چیکار کنم.
- آره روش‌هات رو دیدم.
داشت بهم تیکه می‌نداخت.
- روش‌های من هر ایرادی داشته باشه، فقط خودم رو درگیر می‌کنه و به کس دیگه‌ای آسیب نمی‌زنه. مثل بعضی‌ها نیست که برای اجرای نقشه‌شون از دیگران مایه می‌ذارن، حتی به قیمت نابودی طرف.
یه دفعه به سمتم برگشت. صورتش قرمز شده بود.
می‌خواست حرفی بزنه؛ ولی انگار خودش رو کنترل کرد، دوباره به جاده نگاه کرد. فرمون رو تو مشتش فشار می‌داد، رگ‌های دستش زده بود بیرون.
به سمت پنجره برگشتم.
دیگه هیچ کدوم حرفی نزدیم. عصبی به نظر می‌رسید.
به ویلا رسیدیم، از ماشین پیاده شدم.
- هی، یه وقت کسی نفهمه که تا الان با هم بودیم.
- چرا؟ قراره برم به نامزد عزیزت بگم که داشتم مرد رویاهاش رو گول می‌زدم، البته بیچاره نمی‌دونه که نامزدش تو زرد از آب در اومده.
- بالاخره اون زبون درازت رو کوتاه می‌کنم مطمئن باش، حتی اگه آخرین روز زندگیم باشه.
گاز داد و رفت. من هم به سمت ویلا رفتم.
***
ساعت ۸ بود. لباسم رو عوض کردم و یه تونیک یقه قایقی سبز با ساپورت مشکی و کت سفید و با شال سفید مشکم رو پوشیدم.
موهام رو یه طرفه بافتم و جلوش رو فرق کج گذاشتم.
کفش‌های مشکی پاشنه بلندم رو پوشیدم. آرایشم رو هم با یه خط چشم پهن و ریمل و رژ زرشکی کامل کردم.
حالا باید به یه بهونه‌ای به ویلای رایان می‌رفتم.
romangram.com | @romangram_com