#او_مرا_کشت_پارت_221
به سمت در رفتم، اومد سمتم که کمکم کنه.
- خودم می‌تونم رو پاهام وایسم، نیازی به کمکت ندارم.
دستش رو عقب کشید.
از بیمارستان اومدیم بیرون.
خودم رو با بدبختی به ماشینش رسوندم، چون با این حالم نمی‌تونستم زیاد راه برم. اون هم سوار شد و حرکت کرد، تو فکر بود.
هوا داشت تاریک می‌شد این دفعه آروم می‌رفت.
- لطف کن تندتر برو، می‌خوام برم خونه. شب باید برم جایی.
- کجا؟
- باید بهت بگم؟
- آره!
- تو رئیس من نیستی!
- هی هیچی نمی‌گم واسه‌م پررو بازی در میاره! خوب گوش‌هات رو باز کن. به نامی هم گفتم، به شرطی قبول کردم این‌جا باشی که همه‌ی کارهات زیر نظر من باشه. باید همه چی رو بهم بگی، هرجا که می‌ری، هرکار که می‌کنی، همه چی. تا این ماموریت لعنتی تموم بشه. وگرنه خودت که می‌دونی من چه دیوونه‌ایم.
شونه‌م رو بالا انداختم. صداش رو یکم برد بالا.
- شنیدی چی گفتم؟
- چرا داد می‌زنی، کر که نیستم! از صداش خوشش میاد. کاری بخوام بکنم بهت میگم به شرط این که فقط درباره‌ی ماموریت باشه، به جز اون حق دخالت تو زندگی من رو نداری.
پوزخندی زد.
- هر چی که به این ماموریت مربوط می‌شه برام مهمه، بقیه‌ی کارهای تو به من ربطی نداره. هر کار می‌خوای بکن. حالا هر سوالی که می‌کنم درست جواب بده. فقط می‌خوام این ماموریت لعنتی تموم بشه برام دیگه چیزی مهم نیست. شیشه ماشینو چرا شکستی؟
براش توضیح دادم که چه اتفاقی افتاد.
- خوب پس باید بفهمیم که امشب قراره جمالی چیکار کنه، خودم امشب سر در میارم.
- من هم میام.
- لازم نکرده.
- ببخشید چرا؟
- خودم می‌تونم بفهمم، لازم نیست تو بیایی!
- ولی من میام، قرار شد که تو کار هم دخالت نکنیم. من هر چی فهمیدم بهت میگم، قرارمون همین بود پس بهم نگو که چیکار کنم و چیکار نکنم.
romangram.com | @romangram_com