#او_مرا_کشت_پارت_216
- چجوری؟
- شاید دوربین‌های مداربسته‌ی رستوران نشون بده.
«نشون نمی‌ده چون ماشینش جایی پارک بود که دوربین‌ها نمی‌تونستن فیلم بگیرن»
- خدا کنه حالا خودتون رو ناراحت نکنید امیر آقا.
امیر لبخندی مصنوعی زد.
- راست می‌گه عزیزم ولش کن، هر کی بوده دیوونه بوده.
- آره حتما دیوونه بوده، من می‌دونم با دیوونه‌ها چیکار کنم.
رایان: ولش کنید بیاید غذا بخوریم، من خیلی گشنمه.
شروع به غذا خوردن کردیم.
از رستوران اومدیم بیرون، دوربین‌ها چیزی رو نشون نداده بودن. فقط خدا رو شکر کردم که دوربین‌های ورودی رستوران رو چک نکردن، وگرنه معلوم می‌شد که من رفتم بیرون.
راحیل: عزیزم یادم رفت، باید برای نازی یه چیزی از بازار می‌گرفتم.
- با این ماشین که نمی‌شه بریم، ممکنه بارون بیاد.
- ولی باید برم.
- تو با رایان برو. من هم ماشین رو می‌برم تعمیر گاه.
- رایان من هم باید برگردم ویلا. آخه سرایدار می‌خواست بره خارج شهر، کلیدها دستشه. تو با راحیل برو من با آژانس بر می‌گردم.
- نمی‌شه عزیزم، تنها می‌خوایی برگردی؟ اول تو رو می‌برم بعد بر می‌گردم.
- نمی‌خواد اون‌جوری خیلی دیر می‌شه، من خودم می‌رم دفعه اولم نیست که تنها جایی می‌رم.
امیر: من دارم از اون ور می‌رم شراره خانوم، می‌رسونمتون.
پوزخندی زد.
- نه خودم می‌رم.
- عزیزم با امیر برو.
- آخه مزاحمشون نمی‌شم.
- مزاحمت چیه خوشگلم! این جوری خیالم راحت‌تره.
«لعنت به این شانس»
romangram.com | @romangram_com