#_نبض_احساس_پارت_412
نفهميده بودم کي اشکام سرازيرشدن.نگام به ساواش بودونگاه اونم به من.اين اهنگ اهنگي بودکه من واميرعاشقش بوديم وشده بودآهنگ ما.توچشماي ساواش اشک جمع شده بود.ازجاش بلندشدورفت بيرون سامي هم دنبالش رفت.سايه اومدکنارم
سايه：نازنين خوبي
خوب؟هه...اصلاچي هس؟!من وخوب باهم غريبه ايم.نگاه پرازسوال آيهان وآيسان روبه خودم ميديد
سپهر：من ميرم به بچه هاسربزنم
ساواش وسامي وقتي رفتن بيرون ديگه برنگشتن واسه همين همه بچه هارفتن بيرون تادرموردکارشون حرف بزنن.فقط من وسايه مونده بوديم.
_سايه؟اين پسر....اين پسرخيلي منويادساواشم ميندازه...رفتارش...نگاهش شبيه اميره....اگه اونانمرده بودن ميگفتم خودشه ولي...
سايه به فکرفرورفته بودوحرفي نميزد
_سايه؟
جوابي نداد.معلومه که خيلي توفکرغرق شده.تکونش دادم.
سايه：ها؟چيزي گفتي؟
_معلوم هست کجايي؟
romangram.com | @romangram_com