رمان محاق

#محاق_پارت_320

لب هایش را کج کرد:

ـ من کل خانواده ی ریاحی ها رو می شناسم. جهان رو، سپیده رو، ارکیده، تو رو! عموت، پسرعموت، خاله ات که خارج از ایرانه! خونه ای که الان خانواده ات زندگی می کنند. پدرت با پدرم دوست خوبی بودند...

نفسم را رها می کنم و چشم هایم روی دو مرد پشت سرش متوقف می شود. سرش را کمی کج می کند و به آن دو نگاه می کند. بسته خالی چیپس را به زمین می اندازد و دستش را جلویم می گیرد:

ـ خب، امنیت آدم های مهم زندگیت با من، پیدا شدن چیپ و کمک با تو! نظرت چیه؟

دستم را بیشتر دور بند کیفم فشردم. سه پسر جوان از کنارمان رد شدند و یکی شان کاغذی درون جیب بزرگ بافت کیان انداخت.

کیان بی هیچ عکس العملی نگاهش همچنان خیره من بود!

من آدم اعتماد کردن نبودم، آدم تصمیم های بی تحقیق نبودم! آدم دست دوستی دادن با یک خلافکار نبودم...

دستش را پس زدم و پشت به او راه افتادم. می گفت؛ امنیت به جانمان تزریق می کند. می گفت؛ تهدیدش کرده اند! این ها برای من مهم نبود! او و دلیلش برای من مهم نبود! همایون مهم بود؛ نیلوفر با تمام عوضی بودنش مهم بود، میثم و در خطر نیوفتن خانواده اش مهم بود.

آن شب خشایار گفت؛ او بوی مرگ و میر می دهد، بوی شکنجه ای که همه اش تقصیر پدر خود کیان است...

از خیابان گذشتم و قدم هایم را تندتر کردم.

باید می رفتم!

باید جایی می رفتم که جواب همه این نزدیکی ها را می داد. نمی توانستم آن قدر بی تفاوت بگذرم. همه این آدم ها، نقش انفرادی در زندگی ام داشته اند. زندانی محبتشان بودم.

باید کمی جُربزه در خودم می چپاندم و ترس را در ته ته قلبم چال می کردم.


romangram.com | @romangram_com