رمان کوچ غریبانه

#کوچ_غریبانه_پارت_246


همان طور که حیوان را آهسته نوازش می کردم گفتم:

-آره خیلی نازه!

در حقیقت،توجه ام اصلا به حیوان نبود،داشتم با خودم فکر می کردم،من این اواخر از مسعود و زندگی او هم پاک غافل شده بودم.

لاله لیوان های شربت را با لوندی خاصی بین حاضرین تقسیم کرد.با دیدن او بی اختیار به یاد شیرین،زن آقا مصطفی،افتادم.در بعضی حرکات این دو نفر شباهت های عجیبی بود.از طعم و مزۀ شربت چیزی نفهمیدم؛بخصوص وقتی متوجه شدم لاله محلی درست مقابل مسعود برای نشستن انتخاب کرده بود.نگاه های گاه و بیگاهش شیفته و خریدارانه بود.مسعود بعد از اولین قلپ از نوشیدنی اش گفت:

-نگفتم؟اگه شیرین تر می شد دلو می زد.

جواب لاله با لبخندی مردافکن همراه بود:

-آره،حق با شما بود.

انگار مسعود هم تحت تاثیر قرار گرفت.متوجه رنگین شدن قیافه اش شدم.بلافاصله سرش را به زیر انداخت.

مادر لاله که کمی لهجۀ ترکی داشت با خندۀ سرخوشی گفت:


romangram.com | @romangram_com