رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_289


ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ! « و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭘﺸﺖ ﮐﺮد ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺤﻮﻃﻪ ي ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ رﻓﺖ . ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻗﺮﻣﺰ ﭘﺮرﻧﮓ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد- او ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﺑﻮد .‬ ‫ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎي او ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺘﻢ ، اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدم

ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮ ﻓﺮو ﻧﺸﯿﻨﺪ . ﻣﻌﻤﻮﻻً او زود ﻣﺮا ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪ .‬ ‫ﺗﻮﺿﯿﺢ دادم : » ﺗﻮ ﺧﻮدت ﺑﻪ اﯾﻦ اﺷﺎره ﮐﺮدي ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻮرو ﺳﺮ ﮐﻼس ورزش ﻧﺪﯾﺪم . ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮف

ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻨﺠﮑﺎو ﺑﺸﻢ. «‬ ‫او ﺟﻮاب ﻧﺪاد ؛ اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ در ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪﻧﺪ .‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ راه ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﻦ ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ي ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ از ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﺬﮐﺮ ﻣﺴﺪود ﺷﺪه اﺳﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎن

اﯾﺴﺘﺎد .‬

‫ﻣﻮﻧﺪم ﺑﺎ اﯾﻦ ﭼﯿﺰ ﭼﻘﺪر ﺳﺮﻋﺖ رﻓﺘﻦ...‬ ‫دﻧﺪه ﺷﻮ ﻧﮕﺎه... ﺗﺎﺣﺎﻻ ﻏﯿﺮ از ﺗﻮي ﻣﺠﻠﻪ ﻫﺎ از اﯾﻨﺎ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم...‬ ‫ﮐﺎش ﺷﺶ ﻫﺰار دﻻر ﯾﻪ ﺟﺎ ﺧﻮاﺑﻮﻧﺪه ﺑﻮدم...‬

‫دﻗﯿﻘﺎً ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ رزاﻟﯽ ﻓﻘﻂ در ﺧﺎرج از ﺷﻬﺮ از اﯾﻦ اﺗﻮﻣﺒﯿﻞ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ .‬ ‫از ﺑﯿﻦ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﭘﺴﺮان آرزوﻣﻨﺪ راﻫﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم ؛ ﺑﻼ ، ﭘﺲ از ﻟﺤﻈﻪ اي دودﻟﯽ ، ﺑﻪ

دﻧﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪ .‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ او ﺳﻮار ﺷﺪ ، زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ : » ﺗﺎﺑﻠﻮ! «‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ : » ﭼﻪ ﻧﻮع ﻣﺎﺷﯿﻨﯿﻪ؟ «‬

‫» ﯾﻪ ﮐﺮوﮐﯽ. «‬ ‫او اﺧﻢ ﮐﺮد . » ﻣﺪﻟﺶ رو ﻧﮕﻔﺘﻢ. «‬

‫» اﯾﻦ ﯾﻪ ﺑﯽ . ام . وِ ﻫﺴﺖ . « ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ را ﭼﺮﺧﯽ دادم و ﺑﻌﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ را زﯾﺮ ﺑﮕﯿﺮم دﻧﺪه ﻋﻘﺐ از ﭘﺎرك ﺧﺎرج‬ ‫ﺷﻮم . ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﻧﮕﺎﻫﻢ را ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي

ﭼﻨﺪ ﭘﺴﺮ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻣﺎﯾﻞ ﻧﺒﻮدﻧﺪ از ﺳﺮ راه ﻣﻦ ﮐﻨﺎر ﺑﺮوﻧﺪ ﻗﻔﻞ ﮐﻨﻢ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﻧﯿﻢ ﺛﺎﻧﯿﻪ‬ ‫ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ي ﻣﻦ ﺑﺮاي ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮدﻧﺸﺎن ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺎﺷﺪ .‬ ‫از او ﭘﺮﺳﯿﺪم : » ﻫﻨﻮز

ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟ « دﯾﮕﺮ اﺧﻢ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد .‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻨﺪي ﮔﻔﺖ : » ﺷﮏ ﻧﮑﻦ. «‬ ‫آه ﮐﺸﯿﺪم . ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﻣﻄﺮح ﻣﯽ ﮐﺮدم . اوه ﺧﺐ... ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻢ

اوﺿﺎع ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮد . » اﮔﻪ ﻋﺬر ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻨﻢ‬ ‫ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯽ؟ «‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ آن ﻓﮑﺮ ﮐﺮد . ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺖ : » ﺷﺎﯾﺪ... اﮔﻪ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯿﺖ از ﺗﻪ دل و ﺟﺪي ﺑﺎﺷﻪ و ، اﮔﻪ ﻗﻮل ﺑﺪي

romangram.com | @romangram_com