رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_287


‫از ﮔﻤﺎن ﭘﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪه ي او دﻧﺪان ﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﺳﺎﯾﯿﺪم .‬

‫» اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻫﯿﭻ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺪاره ، ﻣﺎﯾﮏ. «‬ ‫ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺪاﻓﻌﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ . ﭘﺲ ﺣﻘﯿﻘﺖ داره . ﻟﻌﻨﺖ . » اﺻﻼً ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد. «‬ ‫او ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﮔﻔﺖ : » ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺧﻮﺷﺖ ﺑﯿﺎد. «‬

‫ﭼﺮا ﺑﻼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺒﯿﻨﻪ اون ﭼﻪ ﺣﯿﻮون ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﯾﻪ ؟ ﻫﻤﺸﻮن ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮرن . اون ﺟﻮري ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻪ... ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ ﺑﺪﻧﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزه .‬ ‫»اون ﯾﻪ ﺟﻮري ﺑﻬﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻪ اﻧﮕﺎ

ر... ﺗﻮ ﺧﻮردﻧﯽ ﻫﺴﺘﯽ. «‬

‫ﺑﺮﺧﻮد ﻟﺮزﯾﺪم ، ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب او ﺷﺪم .‬ ‫ﺻﻮرت او ﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪ و ، ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺮد ﮔﻮﯾﯽ ﻧﻔﺴﺶ را ﺣﺒﺲ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ، ﻧﺎﮔﻬﺎن، ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد .‬

‫ﺣﺎﻻ داره ﺑﻬﻢ ﻣﯽ ﺧﻨﺪه . ﻋﺎﻟﯿﻪ .‬

‫ﻣﺎﯾﮏ ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﺑﺮﮔﺸﺖ و رﻓﺖ ﺗﺎ ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ .‬ ‫ﺑﻪ دﯾﻮار ورزﺷﮕﺎه ﺗﮑﯿﻪ دادم و ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم آراﻣﺸﻢ را ﺑﺎز ﯾﺎﺑﻢ .‬ ‫او ﭼﻄﻮر ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ اﺗﻬﺎﻣﺎت ﻣﺎﯾﮏ ﺑﺨﻨﺪد- ﻣﺎﯾﮏ

ﭼﻨﺎن ﺑﻪ ﻫﺪف زده ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﮕﺮ داﺷﺘﻢ ﻧﮕﺮان اﯾﻦ ﻣﯽ ﺷﺪم ﮐﻪ ﻣﺮدم ﻓﻮرﮐﺲ دارﻧﺪ زﯾﺎد از‬ ‫ﺣﺪ ﻫﺸﯿﺎر ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ...- او ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﻋﻘﯿﺪه ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻣﻦ او را ﺑﮑﺸﻢ

ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ ، آن ﻫﻢ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﺎﻣﻼً‬ ‫ﺣﻘﯿﻘﺖ دارد ؟ ﮐﺠﺎي اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﻨﺪه دار ﺑﻮد ؟‬ ‫او ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ داﺷﺖ ؟‬ ‫آﯾﺎ ﯾﮏ ﺣﺲ ﺷﻮخ ﻃﺒﻌﯽ ﺑﯿﻤﺎرﮔﻮﻧﻪ داﺷﺖ ؟ اﯾﻦ ﺑﻪ ذﻫﻨﯿﺘﯽ

ﮐﻪ ﻣﻦ از ﺷﺨﺼﯿﺖ او داﺷﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد ، ﻣﻦ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻢ؟‬ ‫ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺧﯿﺎﻻت ﻣﻦ درﺑﺎره ي ﻓﺮﺷﺘﻪ ي ﺳﺒﮏ ﻣﻐﺰ ﭼﻨﺪان ﻫﻢ دور از واﻗﻌﯿﺖ ﻧﺒﻮدﻧﺪ . در آن ﺧﯿﺎل

او ﻫﯿﭻ ﺣﺲ ﺗﺮﺳﯽ در ﺧﻮد ﻧﺪاﺷﺖ . ﯾﮏ‬ ‫ﻟﻐﺖ ﺑﺮاي آن وﺟﻮد داﺷﺖ : ﺷﺠﺎع . ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ دﯾﮕﺮان او را اﺣﻤﻖ ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ او ﭼﻘﺪر ﺗﯿﺰﻫﻮش اﺳﺖ . ﻫﺮﭼﻨﺪ ،‬

‫اﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ دﻟﯿﻞ آن ﭼﯿﺴﺖ ، اﯾﻦ ﻋﺪم ﺗﺮس ﯾﺎ ﺣﺲ ﺷﻮخ ﻃﺒﻌﯽ واروﻧﻪ ﺑﺮاي او ﺧﻮب ﻧﺒﻮد . آﯾﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻤﺒﻮدﻫﺎي ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ او‬ ‫را داﺋﻤﺎً در ﻣﻌﺮض ﺧﻄﺮ ﻗﺮار ﻣﯽ داد ؟

romangram.com | @romangram_com