#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_263
« او ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ . » آره. « آن ﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ زد. ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﺮاري ﭘﺮﺳﯿﺪم : » آره ، ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺟﻮاب ﺑﺪي ، ﯾﺎ آره ، واﻗﻌﺎً ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻓﮑﺮي ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ « او ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻻ را ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ : » آره ، واﻗﻌﺎً ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻓﮑﺮي ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. « ﻧﺎﮔﻬﺎن ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﮐﻪ اﻗﺮار اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮاي او ﭼﻘﺪر ﺳﺨﺖ ﺑﻮده ، ﭼﻮﻧﮑﻪ از ﺗﻪ دل ﺑﻪ آن ﺑﺎور داﺷﺖ . و ﻣﻦ
ﻫﻢ ﭼﻨﺪان از آن ﻣﺎﯾﮏ ﻧﯿﻮﺗﻮن ﺑﺰدل ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺒﻮدم . ﭘﯿﺶ از آﻧﮑﻪ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺧﻮدم را اﺑﺮاز ﮐﻨﻢ از او ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ اﺣﺴﺎﺳﺶ را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ . ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﻮﺿﻊ ام
ﺑﺴﯿﺎر روﺷﻦ ﺑﻮده . ﻣﻦ آن را ﺑﻪ او اﻟﻘﺎ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ، ﻫﯿﭻ ﺑﻬﺎﻧﻪ اي ﻧﺪاﺷﺘﻢ . او را ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم : » اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. « ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮارت ﻧﻬﻔﺘﻪ در ﺻﺪاﯾﻢ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ .
ﺑﻼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ، ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﺒﻬﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ، ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰي ﺑﺮوز ﻧﻤﯽ دادﻧﺪ . او زﻣﺰﻣﻪ وار ﮔﻔﺖ : » ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻔﻬﻤﯽ. « او ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﻦ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﻓﮑﺎر
او را ﺑﺸﻨﻮم اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺶ را ﻧﺎﭼﯿﺰ ﻣﯽ ﭘﻨﺪارم . اﻣﺎ ، در ﺣﻘﯿﻘﺖ ، ﻣﺸﮑﻞ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ او اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻣﺮا دﺳﺖ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ . ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺘﻢ : » ﭼﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻓﮑﺮي ﺑﮑﻨﯽ؟
« او ﻣﺘﻘﺎﺑﻼً ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ، ﺧﻄﯽ ﺑﯿﻦ اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ . ﺑﺮاي ﺑﺎر ﻫﺰارم ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪي آرزو ﮐﺮدم ﮐﻪ اي ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻓﻘﻂ او را ﺑﺸﻨﻮم . ﻧﺰدﯾﮏ
ﺑﻮد ﺑﻪ او اﻟﺘﻤﺎس ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻓﮑﺮي دﺳﺖ و ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮم ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، اﻣﺎ او ﯾﮏ اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد ﺗﺎ ﻣﺮا از ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎزدارد. او درﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺮد : » اﺟﺎزه ﺑﺪه ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ.
« ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ اﻓﮑﺎرش را ﺳﺮوﺳﺎﻣﺎن ﻣﯽ داد ، ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺻﺒﻮر ﺑﺎﺷﻢ . ﯾﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ اﯾﻦ ﻃﻮر واﻧﻤﻮد ﮐﻨﻢ . او دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺮد ، اﻧﮕﺸﺘﺎن ﻇﺮﯾﻔﺶ را ﭘﯿﭻ و
ﺗﺎب داد . زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف آﻣﺪ ﻃﻮري ﺑﻪ دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ دﯾﮕﺮي ﺑﻮدﻧﺪ .
او زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ : » ﺧﻮب ، ﮔﺬﺷﺘﻪ از ﯾﻪ ﺳﺮي ﭼﯿﺰﻫﺎي ﻣﻌﻠﻮم و ﻣﺸﻬﻮد ، ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖ ﻫﺎ... ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻢ- ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ ذﻫﻦ ﮐﺴﯽ رو ﺧﻮﻧﺪ- اﻣﺎ ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖ
ﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺎد ﮐﻪ داري ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﺑﮕﯽ وﻟﯽ ﯾﻪ ﺣﺮف دﯾﮕﻪ ﻣﯽ زﻧﯽ. « او ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﻧﮑﺮد . او آن را ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ، اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﯿﺴﺖ ؟ آﯾﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
romangram.com | @romangram_com