رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_244

اﯾﻨﺠﺎ در ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎﯾﺪ واﻧﻤﻮد ﺑﻪ ﺣﺎﻻت ﻋﺎدي ﻣﯽ ﮐﺮدم- ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺣﺪي ﺳﺮﯾﻊ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ از اﯾﻦ ﻋﻤﻞ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﮐﻨﻢ- اﻣﺎ او ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ او ﺑﺎ ﻧﺰاﮐﺖ

ﺑﯿﺸﺘﺮي رﻓﺘﺎر ﮐﻨﻨﺪ ﻋﺎدت ﮐﻨﺪ‬ ‫و، ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ زود ﻫﻢ ﺑﻪ آن ﻋﺎدت ﻣﯽ ﮐﺮد .‬ ‫ﺗﺎ ﺣﺪي ﮐﻪ ﺟﺮأت ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ او ﻗﺪم ﺑﺮﻣﯽ داﺷﺘﻢ ، ﺑﺎ دﻗﺖ ﺣﻮاﺳﻢ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ اي از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮑﯽ

ﻣﻦ ﺑﻪ او ﻣﻮﺟﺐ ﻧﺎراﺣﺘﯽ اش‬ ‫ﻧﺸﻮد . دو ﺑﺎر دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻌﺪ آن را ﻋﻘﺐ ﺑﺮد . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ او ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺮا ﻟﻤﺲ ﮐﻨﺪ... ﺗﻨﻔﺴﻢ ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ.‬ ‫ﻫﻤﺎن

ﻃﻮر ﮐﻪ ﻗﺪم ﻣﯽ زدﯾﻢ او ﭘﺮﺳﯿﺪ : » اﺻﻼً ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎﯾﯽ دارﯾﻦ ؟ اﮔﻪ دﻧﺒﺎل ﺣﻔﻆ ﮐﺮدن ﺣﺮﯾﻢ ﺧﺼﻮﺻﯿﺘﻮن ﻫﺴﺘﯿﻦ؟ «‬ ‫اﻗﺮار ﮐﺮدم : » ﯾﻪ ﺟﻮرﻫﺎﯾﯽ ﻧﺎﭘﺮﻫﯿﺰﯾﻪ . ﻣﺎ

ﻫﻤﻤﻮن دوﺳﺖ دارﯾﻢ ﮐﻪ ﺳﺮﯾﻊ راﻧﻨﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﻢ. «‬ ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺗﻠﺨﯽ ﻏﺮوﻟﻨﺪﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ : » ﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮداﺗﯽ. «‬ ‫او ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﻧﮑﺮد ﺗﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻣﻦ را در ﺟﻮاب ﺣﺮﻓﺶ ﺑﺒﯿﻨﺪ .‬

‫ﻧﻪ-آه ! ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ! آﺧﻪ ﭼﻄﻮري ﺑﻼ اﯾﻨﻮ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮد ؟ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮم...! ﭼﺮا ؟‬

‫ﺷﻮك ذﻫﻨﯽ ﺟﺴﯿﮑﺎ اﻓﮑﺎرم را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدﻧﺪ . او ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻼ ﺑﻮد ، ژاﮐﺖ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ او را روي ﺑﺎزوﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎران زﯾﺮ ﺳﻘﻒ ﮐﺎﻓﻪ ﺗﺮﯾﺎ‬ ‫ﭘﻨﺎه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد . اﻓﮑﺎري ﮐﻪ داﺧﻞ

ﺳﺮ ﺟﺴﯿﮑﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ در ﭼﻬﺮه اش ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺑﻮدﻧﺪ .‬ ‫ﺑﻼ ﺑﻪ او ﺳﻼم ﮐﺮد : » ﻫﯽ، ﺟﺴﯿﮑﺎ. ﻣﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﯾﺎدت ﻣﻮﻧﺪ. « او دﺳﺘﺶ را ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ ژاﮐﺖ دراز ﮐﺮد و ﺟﺴﯿﮑﺎ ﺑﯽ

ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ آن را ﺑﻪ او‬ ‫داد.‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ دوﺳﺘﺎن ﺑﻼ ﻣﺆدﺑﺎﻧﻪ رﻓﺘﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدم . ﭼﻪ دوﺳﺖ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮاي ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﻪ ﻧﻪ . » ﺻﺒﺢ ﺑﺨﯿﺮ ، ﺟﺴﯿﮑﺎ. «‬

‫ووا...‬

‫ﭼﺸﻤﺎن ﺟﺴﯿﮑﺎ از ﺣﺪﻗﻪ ﺑﯿﺮون زدﻧﺪ . اﯾﻦ ﻋﺠﯿﺐ و ﺧﻨﺪه دار ﺑﻮد... و ، ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ ، اﻧﺪﮐﯽ ﺧﺠﺎﻟﺖ آور... ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻘﺪر در ﮐﻨﺎر‬ ‫ﺑﻼ ﺑﻮدن ﻣﺮا ﻧﺮم ﮐﺮده ﺑﻮد ﺷﻮم . اﮔﺮ

اﻣﺖ ﺑﻮﯾﯽ از اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﻣﯽ ﺑﺮد ، ﺗﺎ ﯾﮏ ﻗﺮن آﯾﻨﺪه ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ .‬ ‫ﺟﺴﯿﮑﺎ زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ : » ا‪ ...‬ﺳﻼم. « و ﻧﮕﺎه ﺗﻨﺪ و ﻣﻌﻨﯽ داري ﺑﻪ ﺑﻼ اﻧﺪاﺧﺖ. » ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﻮي ﮐﻼس ﻣﺜﻠﺜﺎت ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ


romangram.com | @romangram_com