#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_243
اﺳﺘﻪ ﺑﻮدم اﻓﮑﺎرش را ﺑﺎزﮔﻮ ﻧﮑﻨﺪ . ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﺎ ﻏﺮش ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم : ﻫﺮﮔﺰ اون ﺣﺮﻓﻮ ﻧﺰن . ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮدم او ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ... آﯾﺎ اﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻣﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ؟
ﻋﻤﻖ اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺶ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ؟ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﻮﻻ ﺑﻮدن ﻣﻦ ﺑﺮاﯾﺶ اﻫﻤﯿﺖ ﻧﺪاﺷﺖ و، اﯾﻨﮑﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد دﯾﮕﺮ ﺑﺮاﯾﺶ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺗﺎ ﻧﻈﺮش را ﺗﻐﯿﯿﺮ دﻫﺪ ؟ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮف زدن
ﻧﺒﻮدم ، زﯾﺮا اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺷﯽ و درد ﺑﻪ ﻗﺪري ﻗﻮي ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ در ﮐﻠﻤﺎت ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ ، ﻧﺎﺳﺎزﮔﺎري ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﺪري وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺟﺎزه ﺑﻪ دادن ﺟﻮاﺑﯽ ﻣﻨﺴﺠﻢ را ﻧﻤﯽ داد . ﺑﻪ ﺟﺰ
رﯾﺘﻢ ﻣﻨﻈﻢ ﻗﻠﺐ و ﺷﺶ ﻫﺎي او ﺻﺪاﯾﯽ در اﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﺷﻨﯿﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ . ﻧﺎﮔﻬﺎن او ﭘﺮﺳﯿﺪ : » ﺑﻘﯿﻪ ي ﺧﺎﻧﻮادت ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻦ؟ « ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم- ﻋﻄﺮي ﮐﻪ داﺧﻞ اﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮد را
اﺳﺘﺸﻤﺎم و ﺑﺮاي ﺑﺎر اول درد واﻗﻌﯽ را ﺣﺲ ﮐﺮدم ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﮐﻪ داﺷﺘﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﺎدت ﻣﯽ ﮐﺮدم و ﺧﻮﺷﻨﻮدي وﺟﻮدم را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ- و ﺧﻮدم را وادار ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﺎز ﻋﺎدي ﺑﺎﺷﻢ . »
اون ﻫﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ رزاﻟﯽ رو ﺑﺮداﺷﺘﻦ. « در ﺟﺎي ﺑﺎز ﮐﻨﺎر اﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﻣﺰﺑﻮر ﭘﺎرك ﮐﺮدم . در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﺸﺎد ﺷﺪن ﭼﺸﻢ ﻫﺎي او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻟﺒﺨﻨﺪم را ﻣﺨﻔﯽ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻢ . » ﭘﺮ
زرق و ﺑﺮﻗﻪ ، ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟ «
» اوم... واو ! اﮔﻪ اون ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰي داره ، ﭼﺮا ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺷﻪ؟ « رزاﻟﯽ ﺣﺘﻤﺎً از واﮐﻨﺶ ﺑﻼ ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮد... اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ درﻣﻮرد ﺑﻼ ﻣﻌﻘﻮﻻﻧﻪ و ﺑﻪ دور از ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺷﺨﺼﯽ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ، ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰي اﺗﻔﺎق ﻧﻤﯽ اﻓﺘﺎد . » ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮره . ﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﻨﯿﻢ « ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ : » ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﺑﺨﻮ
اﯾﻦ ، ﭼﻪ ﻧﺨﻮاﯾﻦ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ. « و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺑﯽ ﭘﺮواﯾﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ . ﺻﺪاي ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ، ﺷﻮخ و دوﺳﺘﺎﻧﻪ ي ﺧﻨﺪه ي او ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ذﻫﻨﻢ از ﺷﮏ ﻟﺒﺮﯾﺰ ﺷﻮد ﺳﯿﻨﻪ ي
ﺗﻮﺧﺎﻟﯽ ﻣﺮا ﮔﺮم ﮐﺮد . ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ : » ﺣﺎﻻ اﮔﻪ اﯾﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻪ ﭘﺲ ﭼﺮا رزاﻟﯽ اﻣﺮوز ﺑﺎ اون اوﻣﺪه ﻣﺪرﺳﻪ؟ « » ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪي ؟ ﻣﻦ اﻵن دارم ﺗﻤﺎم ﻗﺎﻧﻮن ﻫﺎ رو ﻣﯽ ﺷﮑﻨﻢ. «
ﺟﻮاب ﻣﻦ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﮐﻤﯽ ﻫﺮاس آور ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ- ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ، ﺗﻌﺠﺒﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻼ در ﺟﻮاب آن ﻟﺒﺨﻨﺪ زد . درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺐ ﭘﯿﺶ ، او ﺻﺒﺮ ﻧﮑﺮد ﺗﺎ ﻣﻦ در را ﺑﺮاي او ﺑﺎز ﮐﻨﻢ ،
romangram.com | @romangram_com