#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_208
رو ﺗﻮي ذﻫﻦ ﮐﺴﯽ ﺑﺒﯿﻨﻢ و ﺑﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﮐﺠﺎﯾﯽ . ﻫﯿﭻ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮاي ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ... وﻟﯽ ﯾﻪ ﺟﻮر ﻋﺠﯿﺒﯽ دﻟﻮاﭘﺲ ﺑﻮدم... « زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﺣﺴﺎس وﺣﺸﺖ را ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﯽ آوردم ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﺗﻨﺪ
ﺗﺮ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ . ﻋﻄﺮ او در ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺷﻌﻠﻪ ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم . اﯾﻦ درد ﺑﻪ آن ﻣﻌﻨﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ او زﻧﺪه اﺳﺖ . ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺘﻢ ، او در اﻣﺎن ﺑﻮد . » ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر
ﮐﻪ... ﮔﻮش ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮔﺸﺖ ﻣﯽ زدم. « اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدم ﮐﻠﻤﻪ ي ﮔﻮش دادن ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﺎﯾﺪ ﮔﯿﺞ ﮐﻨﻨﺪه ﻣﯽ ﺑﻮد. » ﺧﻮرﺷﯿﺪ رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﻏﺮوب ﻣﯽ ﮐﺮد و
دﯾﮕﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﯿﺎده ﺑﺸﻢ و ﭘﺎي ﭘﯿﺎده دﻧﺒﺎﻟﺖ راه ﺑﯿﻔﺘﻢ . و ﺑﻌﺪ- « ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ آن ﺧﺎﻃﺮه در ذﻫﻨﻢ ﺟﺎن ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ- ﮐﺎﻣﻼً واﺿﺢ و ﺷﻔﺎف ، اﻧﮕﺎر دوﺑﺎره در آن ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻮدم- ﺣﺲ ﮐﺮدم ﻫﻤﺎن ﺧﺸﻢ و ﺧﻮﻧﺨﻮاﻫﯽ دروﻧﻢ را ﻣﯽ ﺷﻮﯾﺪ و ﺑﻪ ﯾﺦ ﺗﺒﺪﺑﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﻣﻦ ﺧﻮاﻫﺎن ﻣﺮگ او ﺑﻮدم . ﺑﻪ ﻣﺮگ او ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﺑﻮدم . در ﺣﯿﻦ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮاي ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ﺧﻮدم
اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮده ﺑﻮدم آرواره ام ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﺷﺪ . ﺑﻼ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﯿﺎز داﺷﺖ . ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ اﻫﻤﯿﺖ داﺷﺖ . ﭼﺸﻤﺎن ﺗﯿﺮه اش ﮔﺸﺎد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد : » ﺑﻌﺪ ﭼﯽ؟ « از
ﺑﯿﻦ دﻧﺪان ﻫﺎﯾﻢ ﮔﻔﺘﻢ : » ﺻﺪاي اﻓﮑﺎر اوﻧﻬﺎ رو ﺷﻨﯿﺪم. « ﻗﺎدر ﻧﺒﻮدم از ادا ﺷﺪن ﮐﻠﻤﺎت ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻏﺮش ﺧﻮدداري ﮐﻨﻢ . » ﺻﻮرت ﺗﻮ رو ﺗﻮي ذﻫﻦ اون دﯾﺪم . « ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮ
اﻧﺴﺘﻢ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﯿﻞ ﺷﺪﯾﺪم ﺑﺮاي ﮐﺸﺘﻦ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﻢ . ﻫﻨﻮز دﻗﯿﻖ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﺠﺎ او را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ . اﻓﮑﺎر او ﮐﻪ از ﺳﯿﺎﻫﯽ روي آﺳﻤﺎن ﺷﺐ را ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد ، ﻣﺮا ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ ﻣﯽ
ﮐﺸﯿﺪ...
ﺻﻮرﺗﻢ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪم ، ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺣﺎﻟﺖ آن ﺑﻪ ﯾﮏ ﻫﯿﻮﻻ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ، ﯾﮏ ﺷﮑﺎرﭼﯽ ، ﯾﮏ ﻗﺎﺗﻞ . ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﻼ ﭘﺸﺖ ﭘﻠﮏ ﻫﺎي ﺑﺴﺘﻪ ام ﺛﺎﺑﺖ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻢ و ، روي ﭼﻬﺮه او ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮدم ﺗﺎ
ﺧﻮدم را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﻢ . ﮐﺎﻟﺒﺪ ﻇﺮﯾﻒ اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎي او ، ﭘﻮﺷﺶ ﭘﻮﺳﺖ ﻧﺎزك و رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ي او- ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮﯾﺮي ﮐﻪ روي ﺷﯿﺸﻪ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ ، ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﻟﻄﯿﻒ ﺑﻮد و آﺳﺎن ﻣﯽ
ﺷﮑﺴﺖ . او ﺑﺮاي اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﺧﯿﻠﯽ آﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮد . او ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺤﺎﻓﻆ اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺖ. و ، از ﻗﻀﺎي ﺑﺮﻋﮑﺲ و آﺷﻔﺘﻪ ي ﺗﻘﺮﯾﺮ ، ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰي ﺑﻮدم ﮐﻪ در دﺳﺘﺮس ﺑﻮد . ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم
romangram.com | @romangram_com