رمان خورشـیـد نیمــه شب

#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_206

‫ﺳﻌﯽ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم از ﺟﻮن ﺷﺨﺺ ﺧﺎﺻﯽ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻨﻢ و اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ دردﺳﺮﺳﺎز ﺗﺮ از اوﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم . وﻟﯽ اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺗﻨﻬﺎ دﻟﯿﻠﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ‬ ‫اون ﺷﺨﺺ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯽ . ﻣﺮدم ﻋﺎدي

ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺼﯿﺒﺖ دﭼﺎر ﺑﺸﻦ روزﻫﺎﺷﻮﻧﻮ ﻣﯽ ﮔﺬروﻧﻦ. «‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ، ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪم .‬ ‫او ﻟﺒﺨﻨﺪ زد . ﮔﻮﺷﻪ ي ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ و ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﺷﮑﻼﺗﯿﺶ ﮔﺮم ﺷﺪﻧﺪ .‬

‫ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺗﻌﻘﯿﺐ او اﻗﺮار ﮐﺮده ﺑﻮدم و او ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زد .‬ ‫ﭘﺮﺳﯿﺪ : » ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﻮن دﻓﻌﻪ ي اول ، ﺑﺎ اون ﺳﺎﻧﺤﻪ ي ون ، ﻋﺠﻞ ﻣﻦ رﺳﯿﺪه ﺑﻮده و ﺗﻮ ﺗﻮي

ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ دﺳﺖ ﺑﺮدي؟«‬ ‫» اون ﮐﻪ ﺑﺎر اول ﻧﺒﻮد « ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﻪ روﻣﯿﺰي زرﺷﮑﯽ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم ، ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﻢ از ﺷﺮم ﺧﻢ ﺷﺪﻧﺪ . ﺣﺼﺎرﻫﺎي ﻣﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪه‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ،

ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﯽ ﭘﺮواﯾﺎﻧﻪ ﺧﻮدﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد . » ﺗﻮ ﻫﻤﻮن ﺑﺎر اوﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ دﯾﺪﻣﺖ ﻋﺠﻠﺖ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد. «‬ ‫اﯾﻦ ﺣﺮف ﺣﻘﯿﻘﺖ داﺷﺖ و ﺧﺸﻢ ﻣﺮا ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺖ . ﻣﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﯿﻎ ﮔﯿﻮﺗﯿﻦ

ﺑﺎﻻي زﻧﺪﮔﯽ او ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم . اﻧﮕﺎر او ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ي ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﯽ‬ ‫ﻧﺎﺣﻖ و ﺑﯿﺪادﮔﺮ ﺑﺮاي ﻣﺮدن ﻧﺸﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد و- از آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ وﺳﯿﻠﻪ اي ﺑﺮﺿﺪ آن ﺷﺪه ﺑﻮدم- ﻫﻤﺎن

ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻤﺮ ﺑﻪ اﻋﺪام او ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و‬ ‫ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻮد اداﻣﻪ ﻣﯿﺪاد . در ﺳﺮم ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ او ﺷﺨﺼﯿﺖ دادم- ﯾﮏ ﮔﺮﯾﺰﻟﯽ ، ﯾﮏ ﻋﺠﻮزه ي ﺣﺴﻮد ، ﯾﮏ ﺟﺎﻧﻮر ﮐﯿﻨﻪ ﺗﻮز .‬ ‫دﻟﻢ

ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ، ﭼﯿﺰي ﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﺴﺌﻮل اﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ- ﺗﺎ ﭼﯿﺰي ﻋﯿﻨﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮش ﺑﺠﻨﮕﻢ . ﭼﯿﺰي ، ﻫﺮﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﻢ ،‬ ‫ﺗﺎ ﺑِﻼ در اﻣﺎن ﺑﺎﺷﺪ .‬ ‫ﺑﻼ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد ؛

ﺗﻨﻔﺴﺶ ﺗﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد .‬ ‫ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم ﺗﺎ او را ﺑﺒﯿﻨﻢ ، ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ آن ﺑﻮدم را ﺧﻮاﻫﻢ دﯾﺪ . ﻣﮕﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ اﻗﺮار ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﭼﻘﺪر‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮده او

را ﺑﮑﺸﻢ ؟ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ از و‪‬ﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ اﯾﻨﭻ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﺪ . و ﻫﻨﻮز ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺻﻮرﺗﺶ آرام ﺑﻮد ، ﻓﻘﻂ‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ از ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ .‬ ‫» ﯾﺎدت ﻣﯿﺎد ؟

« ﺑﺎﯾﺪ آن را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﯽ داﺷﺖ.‬ ‫ﮔﻔﺖ : » آره « ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﺤﮑﻢ و ﺟﺪي ﺑﻮد . ﭼﺸﻤﺎن ژرﻓﺶ ﭘﺮ از درك .‬ ‫او ﻣﯽ داﻧﺴﺖ . او ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدم او را ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ .‬

‫ﭘﺲ ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎ ﭼﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ؟‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ : » و ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ، ﻫﻨﻮز اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﯽ؟ «‬ ‫» آره . اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻢ... ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ. « ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮه اش ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد ، ﮐﻨﺠﮑﺎو ﺷﺪه ﺑﻮد ، ﻣﻮﺿﻮع را


romangram.com | @romangram_com