#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_191
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯿﺶ از ارﺗﮑﺎب ﺑﻪ ﻗﺘﻠﯽ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﺗﻮﺟﯿﻪ ﭘﺬﯾﺮ ﻣﯽ ﻃﻠﺒﯿﺪم ، اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﻮد . و ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ او را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ، ﻓﻘﻂ روﯾﺎي داﺷﺘﻨﺶ ، اﺟﺘﻨﺎب از اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﺮاﯾﻢ
اﻣﮑﺎن ﭘﺬﯾﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد . ﻟﯿﺎﻗﺖ ﺑﻼ ﺑﯿﺶ از ﯾﮏ ﻗﺎﺗﻞ ﺑﻮد . ﻣﻦ ﻫﻔﺖ دﻫﻪ را ﺻﺮف اﯾﻦ ﮐﺮده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از آن ﺑﺎﺷﻢ- ﻫﺮﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﺟﺰ ﯾﮏ ﻗﺎﺗﻞ . آن ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﺗﻘﻼ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻋﺚ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺳﺰاوار دﺧﺘﺮي ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎرم ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد . ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل اﮔﺮ ﺣﺘﯽ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﺷﺐ ، ﺑﻪ آن زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ- زﻧﺪﮔﯽ ﯾﮏ ﻗﺎﺗﻞ- ﺑﻪ ﻃﻮر ﺣﺘﻢ ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﺸﻪ او را
از دﺳﺘﺮس دور ﻣﯽ ﮐﺮدم . ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﺧﻮن آﻧﻬﺎ را ﻧﻤﯽ ﺧﻮردم- ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻣﺪرك اﻧﺠﺎم آن از ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﺳﺮﺧﻢ ﺷﻌﻠﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﯿﺪ- آﯾﺎ او ﺗﻔﺎوت را اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ؟ ﻣﻦ در ﺗﻼش ﺑﻮدم
ﺗﺎ ﺑﺮاي او ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻢ . اﯾﻦ ﻫﺪﻓﯽ دﺳﺖ ﻧﯿﺎﻓﺘﻨﯽ ﺑﻮد . وﻟﯽ ﻣﻦ ﺳﻌﯽ ﺧﻮدم را ﻣﯽ ﮐﺮدم . او زﻣﺰﻣﻪ وار ﮔﻔﺖ : » ﭼﯿﺰي ﺷﺪه؟ « ﻋﻄﺮ ﻧﻔﺲ ﻫﺎي او ﺑﯿﻨﯽ ام را ﭘﺮ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﯾﺎد
آوردم ﮐﻪ ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻻﯾﻖ او ﺑﺎﺷﻢ . ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻫﺎ ، ﺣﺘﯽ ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﺸﻘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ او داﺷﺘﻢ... ﻫﻨﻮز دﻫﺎﻧﻢ را آب ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ . ﺗﺎ ﺣﺪي ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺟﻮ
اﺑﺶ را دادم . آن را ﺑﻪ او ﻣﺪﯾﻮن ﺑﻮدم . » ﮔﺎﻫﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺧﺸﻢ ﺧﻮدﻣﻮ ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﻢ ، ﺑﻼ. « درون ﺷﺐ ﺳﯿﺎه ﺧﯿﺮه ﺷﺪم ، ﻫﻢ آرزو داﺷﺘﻢ ﮐﻪ او وﺣﺸﺖ را از درون ﮐﻠﻤﺎﺗﻢ ﺑﺸﻨﻮد و
ﻫﻢ دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ . اﮔﺮ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد . ﻓﺮار ﮐﻦ ﺑﻼ ، ﻓﺮار ﮐﻦ... ﺑﻤﻮن ، ﺑﻼ، ﺑﻤﻮن . » وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﻓﺎﯾﺪه اي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ دور ﺑﺰﻧﻢ و اون ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ رو ﺷﮑﺎر... «
ﭼﯿﺰي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻓﻘﻂ ﻓﮑﺮ آن ﻣﺮا از اﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﺑﯿﺮون ﺑﮑﺸﺪ . ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم ، اﺟﺎزه دادم ﻋﻄﺮ او ﮔﻠﻮﯾﻢ را ﺑﺴﻮزاﻧﺪ . » ﺣﺪاﻗﻞ ، اﯾﻨﺠﻮري ﺳﻌﯽ دارم ﺧﻮدم رو ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﻨﻢ. «
» اوه.
او دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ . ﭼﻘﺪر از ﮐﻠﻤﺎﺗﻢ دﺳﺘﮕﯿﺮش ﺷﺪه ﺑﻮد ؟ دزدﮔﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ، اﻣﺎ ﭼﻬﺮه اش ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺧﻮاﻧﺪن ﺑﻮد . ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻮك ﺧﺎﻟﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺧﻮب ، ﺣﺪاﻗﻞ او
ﺟﯿﻎ ﻧﮑﺸﯿﺪه ﺑﻮد . ﻫﻨﻮز ﻧﻪ . ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ . ﺑﺎ ﺧﻮدم در ﺟﻨﮓ ﺑﻮدم ، ﺳﻌﯽ داﺷﺘﻢ ﭼﯿﺰي ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺑﻮدم . ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﺷﻢ . آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ :
romangram.com | @romangram_com