#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_176
اب ﯾﮏ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺗﺨﯿﻠﯽ را ﻣﯽ دﯾﺪ . اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﻏﺮورم ﺑﺮﺧﻮرده ﺑﻮد .
ﮐﺘﺎب او را ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم و ، درون ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎ ، ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﺗﻌﻠﻖ داﺷﺘﻢ، ﭘﻨﺎه ﮔﺮﻓﺘﻢ . ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺳﭙﺮي ﺷﺪ و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎي او ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ، ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ
در آﺳﻤﺎن ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻣﺤﻮﻃﻪ ي ﭼﻤﻦ زﯾﺮ ﭘﺎي او در ﺳﺎﯾﻪ ﻓﺮو ﻣﯽ رﻓﺖ ، دوﺑﺎره اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم . ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ آن ﻫﺎ را ﭘﺲ ﺑﺰﻧﻢ ، وﻟﯽ ﺗﺎرﯾﮑﯽ اﺟﺘﻨﺎب ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮد
؛ ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎ او را درﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ . زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ روﺷﻨﺎﯾﯽ از ﻣﯿﺎن رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ، ﭘﻮﺳﺖ او ﺑﺴﯿﺎر رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ- روح ﻣﺎﻧﻨﺪ . ﻣﻮي او دوﺑﺎره ﺗﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ، در ﺗﻀﺎد ﺑﺎ ﺻﻮ
رﺗﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ . دﯾﺪن آن ﻣﻨﻈﺮه ﺗﺮﺳﻨﺎك ﺑﻮد- ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﭘﯿﻮﺳﺘﻦ ﺗﺼﺎوﯾﺮ آﻟﯿﺲ ﺑﺎﺷﯽ . ﺗﭙﺶ ﻣﻨﻈﻢ و ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪ ﻗﻠﺐ ﺑﻼ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ ي
اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺑﻮد ، ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﮐﺎﺑﻮس ﻧﻤﯽ ﮐﺮد . زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺪر او ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﯿﺪ ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺷﺪ . از ﺧﯿﺎﺑﺎن ﭘﺸﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ راﻧﺪ . ﭼﯿﺰ زﯾﺎدي از او
ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪم . آزردﮔﯽ اﺑﻬﺎم آﻣﯿﺰي... در ﮔﺬﺷﺘﻪ ، ﭼﯿﺰي ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺳﺮ ﮐﺎر ﺑﺮاﯾﺶ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد . ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ از اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺎ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ- ﺣﺪس ﻣﯽ زدم ﺑﺮاي ﺷﺎم ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻤﺎري ﻣﯽ ﮐﻨﺪ .
وﻟﯽ اﻓﮑﺎر او ﺑﻪ ﻗﺪري آﻫﺴﺘﻪ و ﻣﺒﻬﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ در آن ﺑﺎره ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻢ ؛ ﻓﻘﻂ ﻣﻠﺨﺺ آن را ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم . در اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﺎدرش ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮد- ﭼﻪ ﺗﺮﮐﯿﺐ
ژﻧﺘﯿﮑﯽ اي در ﮐﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ او را اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد . ﺑﻼ داﺷﺖ ﺑﯿﺪار ﻣﯽ ﺷﺪ ، وﻗﺘﯽ ﺻﺪاي ﺗﺎﯾﺮﻫﺎي اﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ﭘﺪرش ﺑﺮ روي ﮐﻒ آﺟﺮي ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ ﻣﻨﺰل ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ، او ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻧﺸﺴﺖ . ﺑﻪ اﻃﺮاف ﺧﻮدش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻫﻮا ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ . ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ ي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ در ﺳﺎﯾﻪ
ﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪه ﺑﻮدم اﻓﺘﺎد ، وﻟﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﺪي ﺑﻪ ﺟﺎي دﯾﮕﺮي ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ . ﺑﺎ ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ اي ﭘﺮﺳﯿﺪ : » ﭼﺎرﻟﯽ ؟ « ﻫﻨﻮز دور و ﺑﺮ درﺧﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺣﯿﺎط ﮐﻮﭼﮏ را اﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﯽ
ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ . در ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ، و او ﺑﻪ ﻃﺮف ﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺖ . ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد ، ﻧﮕﺎه دﯾﮕﺮي ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﺧﺖ ﻫﺎ اﻧﺪاﺧﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ
romangram.com | @romangram_com