#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_175
ﮐﺎر ﻓﻮق اﻟﻌﺎده اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺑﻮد ، ﺑﺴﯿﺎر ﭘﺮ ﺧﻄﺮ . ﭼﻘﺪر ﻣﺘﮑﺒﺮاﻧﻪ در ﻣﻮرد ﺑﯽ ﻓﮑﺮي ﻫﺎي اﻣﺖ و ﻋﺪم ﺧﻮدداري ﺟﺎﺳﭙﺮ ﻗﻀﺎوت ﮐﺮده ﺑﻮدم- و ﺣﺎﻻ ﺧﻮدم آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﯿﺪي و
وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻃﻮري ﻗﻮاﻧﯿﻦ را زﯾﺮ ﭘﺎ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻟﻐﺰش ﻫﺎي آﻧﻬﺎ ﻫﯿﭻ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ . ﻣﻦ ﻗﺒﻼً ﻓﺮد ﻣﺴﺌﻮﻟﯽ ﺑﻮدم . آه ﮐﺸﯿﺪم ، ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ، زﯾﺮ ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺧﺰﯾﺪم . در ﺗﺎﺑﺶ
آﻓﺘﺎب از ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺧﻮدداري ﻣﯽ ﮐﺮدم . ﺑﻪ اﻧﺪازه ي ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺳﺎﯾﻪ ﭘﻮﺳﺘﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻨﮓ ﻏﯿﺮ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮد ؛ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ در ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﻪ ﺑﻼ و ﺧﻮدم ، ﭘﻬﻠﻮ ﺑﻪ
ﭘﻬﻠﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ . ﺗﻔﺎوت ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮري ﻫﻢ ﺑﻪ اﻧﺪازه ي ﮐﺎﻓﯽ اﺟﺘﻨﺎب ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ و دردﻧﺎك ﺑﻮد . اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﺷﺪم ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ درﺧﺸﺶ رﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ روي ﭘﻮﺳﺖ او ﺑﺎ
زﺗﺎب داده ﻣﯽ ﺷﺪ را ﻧﺎدﯾﺪه ﺑﮕﯿﺮم . ﺑﺎ دﯾﺪن آن ﻣﻨﻈﺮه آرواره ام ﺳﺨﺖ ﺷﺪ . آﯾﺎ از اﯾﻦ ﻋﺠﯿﺐ ﻏﺮﯾﺐ ﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﺷﻢ ؟ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ وﺣﺸﺖ او در ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ
را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺼﻮر ﮐﺮدم... ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎزﮔﺮدم ، اﻣﺎ او دوﺑﺎره زﯾﺮ ﻟﺐ ﺣﺮف زد و ﻣﺮا آﻧﺠﺎ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ . » م م م...م م م. « ﭼﯿﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻤﯽ ﻧﺒﻮد . ﺧﻮب ، ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﮐﻤﯽ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﻢ . دﺳﺘﻢ را دراز ﮐﺮم ، وﻗﺘﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮدم ﺑﺮاي اﺣﺘﯿﺎط ﻧﻔﺴﻢ را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻢ ، ﺑﺎ دﻗﺖ ﮐﺘﺎب او را ﺑﺮداﺷﺘﻢ . وﻗﺘﯽ ﭼﻨﺪ ﯾﺎرد از او ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺘﻢ ، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻓﻀﺎي ﺑﺎز و
ﺗﺎﺑﺶ آﻓﺘﺎب را ﺑﺮ ﺑﻮي او ﻣﯽ ﭼﺸﯿﺪم ، دو ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻨﻔﺲ ﮐﺮدم . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮔﺮﻣﺎ ﻋﻄﺮ او را دل اﻧﮕﯿﺰ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد . ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺑﻪ ﺳﻮزش اﻓﺘﺎد ، آﺗﺶ دوﺑﺎره ﺗﺎزه و ﻗﺪ
رﺗﻤﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد زﯾﺮا ﻣﺪت زﯾﺎدي از او دور ﺑﻮدم . دﻗﯿﻘﻪ اي را ﺑﺮاي ﮐﻨﺘﺮل آن ﮔﺬراﻧﺪم ، و ﺑﻌﺪ- ﺧﻮدم را ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮدم ﺑﺎ ﺑﯿﻨﯽ ﺗﻨﻔﺲ ﮐﻨﻢ- اﺟﺎزه دادم ﮐﺘﺎب در دﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﺎز ﺷﻮد . او ﺑﺎ
ﮐﺘﺎب اول ﺷﺮوع ﮐﺮده ﺑﻮد... وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ ﺑﻪ ﻃﻮر اﺗﻮﻣﺎﺗﯿﮏ روي اﺳﻢ ﺧﻮدم ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ- ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺎراﮐﺘﺮ ادوارد ﻓﺮارز ، ﺑﺮاي ﺑﺎر اول در داﺳﺘﺎن ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ- ﺑﻼ دوﺑﺎره
ﺑﻪ ﺣﺮف آﻣﺪ . » م م م . ادوارد . « او آه ﮐﺸﯿﺪ . اﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﺘﺮﺳﯿﺪم ﮐﻪ او ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ . ﺻﺪاﯾﺶ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻧﺠﻮاي آﻫﺴﺘﻪ و ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮد . ﺧﻮﺷﯽ و از ﺧﻮد ﺑﯿﺰاري در دروﻧﻢ در
ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺑﻮدﻧﺪ . ﺣﺪاﻗﻞ ، او ﺧﻮاب ﻣﺮا ﻣﯽ دﯾﺪ . » ادﻣﻮﻧﺪ . آه ه . ﭼﻘﺪر... ﻧﺰدﯾﮏ... « ادﻣﻮﻧﺪ ؟ ﻫﻪ ! او اﺻﻼ ﺧﻮاب ﻣﺮا ﻧﻤﯽ دﯾﺪ . ﺣﺲ از ﺧﻮد ﺑﯿﺰاري ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ . او ﺧﻮ
romangram.com | @romangram_com