#اینجا_زنی_عاشقانه_میبارد_-_جلد_دوم_پارت_140
- من هیچ ویژگی منحصربه فردی ندارم که کسی دخترشو بده به این خطاط و نوازنده ی خالی!
دستم را از هم باز میکنم:
- تو آدم با احساسی هستی!
باز میخندد، پاکت سیگارش را درمیاورد:
- من شام و نهارم با صدای نر و مادهِ تار میگذره.صبحانه و بامدادای بی خوابم با قلم نیای سرخ و کاغذای ابر و باد.هیچ دختری اینقدر قانع نیست!
و میخندد! من هم! سیگار را گوشه لبش میگذارد .در جدال بین روشن کردن فندک و تمرکز لبهایش میگوید:
- گاندی توی بیست و دوسالگی سه تا بچه داشت.موتزارت سی تا سمفونی.بادی هالی مرده بود! سینا داره سی سالش میشه هنوز یه سیاه قلمِ قاب شده نداره.
و دوباره قاه قاه میخندد. و من اینبار اصلا به بدبختی و زخم های عمیق روحش نمیخندم!
خیلی ناگهانی خیلی بی موقع میپرسد:
- بعضی از غروبا میای اینجا.یه چیز مشخصم نمیخوری.حرفای تکراری نمیزنی و دلم میخواد پولی رو حساب نکنی اما تا آخرشم میدی و میری.
شانه بالا میاندازد:
- به کجا میخوای برسی؟
قلبم میلرزد! زنگ صدایش هنوز در گوشم میپیچد و من مثلِ یک دخترکوچولو در حیاط قدیمی خانه بالا پایین میپرم و دنبال چادر گلگلی ام تا در را باز کنم! این زنگها تداعیگر همه چیز هستند جز فراموشی! لعنت به فراموشی!
کف دستِ راستم را به بازوی چپم میکشم:
- همیشه میگفت رفتن بهتر از رسیدنِ!
لبخند میزند و پک عمیقی لابه لایش:
- جدی؟ دلیلشم میگفت؟
پلک میزنم:
- شاید اگر میپرسیدم میگفت!
که من هیچ گاه کنار او به علت هیچ معلولی فکر نمیکردم!
فیلتر سیگار را روی میز خاموش میکند:
romangram.com | @romangram_com