رمان حصار تنهایی من

#حصار_تنهایی_من_پارت_583


جايي رو نمي ديدم. گفتم: دارم مي میرم... نمي تونم نفس بکشم.

دستمو گرفت و بلندم کرد و گفت: بيا اينجا.

کمکم کرد همون جايي که گفت نشستم. خوب بود کمي اکسيژن داشت. وقتي اکسيژن وارد ريه و قلبم شد کمي بهتر شدم.

گفت: بهتري؟

- آره خوبم... ممنون.

- چت شد يهو...؟

- ترس از تاريکي دارم. وقتي يه جاي تاريک و بدون نور باشم احساس خفگي مي کنم.

از خودم خندم گرفته بود. عرضه خودکشي کردن هم ندارم!

بعد چند دقيقه که تريلي بالا و پايين و چپ و راست مي شد، آروم شد و صاف راه مي رفت. فهميدم رو جاده ايم. زير لب زمزمه وار براي خودم شعر مي خوندم. دخترا هم ساکت بودن و چيزي نمي گفتن. وقتي تموم شد، يکيشون گفت:

- عجب صداي نازي داري دختر! بري اونور يه دهن براشون بخوني خوانندت مي کنن! دو روزه مي شي يکي از پر از طرفدار ترين خواننده های زن ايراني!

خنديدم و گفتم: خيالاتت قشنگه!

- راست مي گه چرا مي خندي؟ صدات قشنگه... اسمت چيه؟

- آيناز.

romangram.com | @romangram_com