#گل‌های_باغ_سردار_پارت_581
همایون‌خان او را به سینه فشرد و ادامه داد:
- عزیزم این آخرین خواسته من از توست. خدا می‌دونه که آیا ما باز هم همدیگه‌رو می‌بینیم یا نه. پس به من پیرمرد قول بده اگه آقای بهپور تا خارج شدن برادرت از اینجا، هیچ اقدامی برای اصلاح این رابطه نکرد. تو هم همراه اون بیای و به ما ملحق بشی.
شقایق می‌دانست که این زمان برای اثبات خودش به شهرام کافی نیست با این‌حال قصد نداشت پدرش را ناراحت کند پس جواب داد: سعی میکنم.
همایون خان ادامه داد: از تو می‌خوام قول بدی، به هر کسی که سر راهت قرار گرفت اعتماد نکنی. هیچ‌کس رو به خانه‌ات نیار، و به هیچ کس نگو که تنها زندگی می‌کنی.
او درک میکرد که چرا پدرش آن‌قدر نگران است و برای آرام کردن او گفت: قول میدم.
بالاخره آن‌ها رفتند و شقایق مثل بچه‌ای که گم شده تا صبح گریه کرد. تنها دل‌خوشی‌اش این بود که بتواند به شهرام بهپور ثابت کند، اگرچه حافظه‌اش را از دست داده، اما همان دختری است که او سه سال تمام عاشقش بود و هیچ فرقی با آن زمان ندارد؛ جز اینکه خاطراتش را فراموش کرده. برای این کار باید هر طور بود دوباره به زندگی عادی باز می‌گشت. بالاخره به خودش آمد؛ باید روی هدفش تمرکز میکرد.
مدت‌ها بود که به خانه داریوش نمی‌رفت. البته داریوش هم مشغول فروش املاک پدربزرگ بود و ترجیح می‌داد هر چه زودتر سهم خواهر و برادرهایش را بدهد تا بتواند به برنامه‌ای که برای خود و خانواده‌اش ریخته برسد. او مردی نبود که همه چیز را بگذارد و برود و از راه دور، پیگیر قضایا شود. داریوش از بچگی عادت کرده بود هیچ کاری را ناتمام نگذارد.
شقایق در خانه‌ی خودش تنها بود. تنها کسانی که از خانواده پر جمعیتش هنوز نرفته بودند، داریوش و خانواده‌اش، نیلوفر و آرش، به همراه فریدون‌خان که قرار بود قبل از عروسی لاله کارهایش را تمام کند و روز عروسی کنار دخترش باشد، بودند.
romangram.com | @romangram_com