#گندم_پارت_247
کامیار-الهی جیگرم تخته مرده شور خونه بیادپائین!به جون تواگه می دونستم دیشب همه شونو ول می کردم می اومدم
یعنی به جون بابام می خواستم بیام اما این ذلیل مرده ها یه لنگه کفش م روورداشتن قایم کردن!واسه همین می گفتم دیشب تاحالا یه لنگه پابودم!تازه صبحی م به زور ازشون گرفتم واومدم!الهی کامیاربمیره که تودلت براش تنگ شده! کاشکی خبرمرگم این وامونده موبایلمو قایم کرده بودم آ!جونم مرگ شده ها ورش داشتن قایمش کردن که کسی بهم زنگ نزنه!
شروع کرد تندتند بادستاش اشک هامو پاک کردن!همونجورم حرف می زد!
کامیار-این یکی دوشبه زیادی بهت فشاراومده!هی بهت گفتم بیابریم نیومدی!حداقل یه بادی به کله ت می خورد!حالا دیگه گریه نکن!منم غصه می خورم آ!ول کن!بالاخره هرچی بخواد بشه میشه!تقصیرمن وتو که نبوده آخه!
-دلم ازاین می سوزه که یه روزم ازعاشق شدنم نگذشته بود که اینطوری شد!حتی نتونستم باهاش حرف بزنم!
کامیار-همینه دیگه!آدمیزاد اینطوریه!اگه اون چیزایی روکه دوست داره ازجلودستش وردارن،بدترمیشه!اون وقته که حرص آدمو می گیره!
-یعنی دیشب کجا بوده؟کجا خوابیده؟
کامیار-بچه که نیس!دفعه اولشم که نبوده ازخونه رفته بیرون!ناسلامتی دانشجوی این مملکته!حتما خونه یکی ازدوستاش بوده!
-آخه کدوم دوستش؟
کامیار-صدتا دوست ورفیق داره!
-شانس روببین تروخدا!درست باید اتفاق برای اون دختری بیفته که من عاشقش شدم!
کامیار-تقصیر خودته!
-من چه تقصیری دارم؟
کامیار-باباجون این همه دختر تواین باغ بود!می رفتی جلوپنجره یکی دیگه شون دزدکی دید می زدی!حالا گندم نشد جو!جو نشد بلغور!بلغورنشد ماش!شکرخدا همه شون خاصیت دارن!
romangram.com | @romangram_com