#گاهی_عشق_از_پشت_خنجر_می_زند__پارت_531
غضبناک و پشیمون نگاهم کرد و گفت:اگه به پول احتیاج نداشتم بهتون نمی گفتم.روم نمی شد از آقا بگیرم.
رفتم بالا.اتاق ها رو نگاه کردم.سالن سمت چپ،اتاق سوم.درش قفل بود.معلومه که قفله.کلید رو از توی جیب شلوارم بیرون کشیدم و در رو باز کردم.نگاهم روی دکور بننفش-سفید اتاق موند.هه!.این اتاق خاص من و امیررایا بود.چند باری قایمکی اومده بودیم اینجا و درس خونده بودیم و شیطنت هم کردیم.امیررایا خیلی شر و شیطون بود.دو صفحه می خوند یه لب می گرفت.هه!.عجب دوران قشنگی توی جوونی داشتم.اولین کسی که لبهام رو بوسید امیررایا بود.حتی آرین هم جرات چنین کاری رو نداشت.آرین یه بار گونه ام رو بوسیده بود دو بار هم بغلم کرده بود؛تمام.اما کسی که پاش رو فراتر گذاشته بود امیررایا بود.اونقدر که من از امیررایا محبت دیدم از ارمیا ندیدم.پووف!.نگاهم روی دیوار اتاق سر خورد که موهای مشکی بافته شده ای ازش آویزون بود. خاطرات خداحافظی توی ماشین جلوی چشمهام جون گرفت.آخ امیررایا...چند تا از لباس هام هم اونجا بود بعلاوه ی چند تا از انگشترام و همه ی یادگاری هایی که برای امیررایا گرفته بودم.کلا همه ی خاطراتی که با امیررایا داشتم توی این اتاق دفن بود.همه ی گذشته جلوم بود!.شاید غرورم و عهدی که بسته بودم و علاقه ام به ارمیا نبود با امیررایا می موندم..ولی نموندم چون ارمیا رو صد برابر بیشتر دوست داشتم.نگاهم به همه چیز بود.خاطرات با اکیپ امیررایا...اکیپ ترکیبی من و امیررایا و خوشی هامون،شیطنت هامون،ول گردی هامون و خیلی چیزهای دیگه.آلبوم ها رو برداشتم و نگاه کردم.تازه یه عکس بزرگ هم از من و امیررایا و اکیپمون بود که به دیوار آویزون بود.این عکس رو توی بندرانزلی گرفتیم.چقدر خوش گذشت وقتی از دست استاد فرار کردیم و دودر شدیم.آلبوم پر بود از عکس های من و امیررایا و بچه ها..مخصوصا عکس تولدم که سامان از عطسه ی من هم عکس گرفته بود.عکس بزرگ روی دیوار واقعا قشنگ بود.بلند شدم و به خودم و امیررایا که وسط بودیم و کنار هم دست کشیدم.من و امیررایا واقعا شر و شیطون بودیم.شاید اگه باهاش می موندم قلبم انقدر سیاه نمی شد که مجبور به انتقام بشم.این اتاق هیچ وقت فراموشم نمی شد.خود امیررایا کلیدش رو بهم داد و گفت یه کلید برای تو و یکی هم برای من!..از اتاق خارج شدم.در رو بستم و قفل کردم.کلیدش رو از زیر در فرستادم داخل. لازمش نداشتم.تا از پله ها پائین اومدم در باز شد و یه خانم شیک و بلند قد وارد خونه شد. منم سریع بچه رو برداشتم و بغل گرفتم.با دیدن من متعجب گفت:شما؟
چهره اش جا افتاده بود؛ملیح بود.یه لبخند قشنگ داشت و چشمهای عسلی کشیده ای که آدم رو غرق خودشون می کردن.شال رو از سرش کشید.موهای مشکی اش که به قشنگی مش کرم داشتند.موهاش خیلی خوش رنگ شده بود.روی مبل نشست و من گفتم:من یه دوستم.
متعجب لیوان آب رو از دست همون خدمتکاره کشید و گفت:می تونی بری.
واقعا باکلاس بود.بهش می اومد توی یه خانواده ی اشرافی بزرگ شده.حرکاتش سنگین بود!
رو به من با یه ابروی بالا رفته گفت:من به جا نمیارم.
بچه رو که خواب بود بوسیدم و گفتم:من...شما می دونستید امیر..یعنی همسرتون یه معشوقه داشتند؟
انتظار داشتم بگه نه ولی گفت آره.لعنت به امیررایا که ذاتا راست گو بود.حالا می مرد نمی گفت؟!
خودم رو نباختم و گفتم:چقدر می دونید؟
با اخم گفت:لازمه بهتون توضیح بدم؟
-من همونم.
ابروهاش آروم بالا رفت و با چشمهای ریز شده گفت:خب؟
-نمی دونم چقدر بهتون توضیح داده.خب من و امیر..لطفا بزارید اسمش رو صدا کنم.من و امیر واقعا همدیگه رو دوست داشتیم.توی دانشگاه آشنا شده بودیم و دیگه همه ما دو تا رو برای هم می دونستن.همه چی خوب بود. تا اینکه یه شب که من و امیررایا با هم تنها شدیم اون نتونست خودش رو کنترل کنه...نتونست و..من هم می خواستم ولی...ولی فکر نمی کردم اینجوری بشه.بعد یه مدت من حامله شدم و امیر از زیرش در رفت و من موندم و بچه ام.یه مدت بعد اومد پیشم و گفت باید بچه رو بندازم.می دونی؟به من گفت دستمال استفاده شده رو نمی خواد در حالیکه من زن خودش بودم.من دوست نداشتم بچه ام رو بندازم.اون هم نمی ذاشت نگهش دارم.خلاصه فرار کردم.مادروپدرمم تردم کردند.من موندم و یه بچه ی توی راه.من بچه رو نگه داشتم و بزرگش کردم.حالا هم نه حقی میخوام نه چیزی.فقط لازم دونستم بهتون بگم.خب به هر حال در حق شما اجهاف می شد ندونین.من نمی خوام زندگیتون رو بهم بزنم،اصلا...
romangram.com | @romangram_com