#گاهی_عشق_از_پشت_خنجر_می_زند__پارت_529
حالا خوبه خودم می دونستم.گفت:نه متاسفانه ولی بفرمائید تا بیان.
رفتم داخل.هه!.خونه همون خونه اشرافی و شیک بود؛حتی دکوراسیون هم عوض نشده بود.روی مبل نشستم. بچه خوابیده بود.کلاه بافت روی سرش رو باز کردم و دکمه های پالتوش رو باز کردم و محکم تر بغلش گرفتم. مثلا احساس های مادرانه ام رو بروز دادم.
خانم مسن که می شناختمش و قبلنا توی مهمونی دیده بودمش یه لیوان شربت جلوم گذاشت و خواست بره که گفتم:لطفا بنشینید.
متعجب نشست.از توی کیفم تراول های پنجاهی رو بیرون کشیدم.لعنتی یه میلیون خرج برداشت. دسته پول رو
روی میز گذاشتم.گفتم:برش دار.
متعجب گفت:چی؟
شربت رو سر کشیدم و گفتم:برش دار،مال تو!
با ذوق توی چشمهاش دسته پول رو برداشت و گفت:چی می خواید؟
انقدر خوشم از آدم باهوش می اومد!.گفتم:برام همه چی رو بگو.مو به مو از سه سال پیش تا همین الان.
یه کم مکث کرد.گفتم:نترس نه آقا می فهمه نه خانم.
یه پوفی کشید و گفت:آقا رستم پور و خانم بزرگ یکی دو سالی میشه که رحمت شدند و حالا وارث تمام اموال آقا امیررایاست.
متعجب گفتم:پس داداشش اهورا چی؟
-ایشون مردن.آقای بزرگ هم بخاطر همین فوت شدند.حالا ایشون وارث کل اموالن.راستش سه سال پیش آقا امیررایا با یه دختری دوست شده بودند و به خیال خودشون قصد ازدواج داشتند ولی نشد و همه چی به هم ریخت.آقا امیررایا داغون شدند و تا مدتی اصلا نمی تونستند کاری کنند.راستش آقا آرتمن هم که رفیق صمیمی اشون بودند درگیر بودند و بیشتر همدان بودند.پای یه پسر به اسم آندره به خونه باز شد.پسره رفیق آقا بود و خدایی رفاقت و برادری رو در حقشون تموم کردند.تمام مدت کنارشون بودند و انقدر به این در و اون در زدند که بالاخره آقا بعد از یه سال و خورده ای به خودشون اومدند و شدن همون آقا امیررایای گذشته ها.یعنی می شد گفت اگه این رفقا نبودند همون آقاامیررایای شکست خورده می موندند.خلاصه کم کم پای خانواده ی آقا آندره هم به خونه باز شد و شدند دوست خانوادگی اما از هزار تا فامیل به هم نزدیک تر.یا اینا خونه ی اونا بودند یا اونا خونه ی ایناهمه چی خوب بود.تا همین یکی دو سال پیش آقا ازدواج کردند و یه عروسی دهن پرکن گرفتند ولی همون هفته پدر و مادر و برادرشون رو از دست دادند.
romangram.com | @romangram_com