#بغض_ترانه_ام_مشو_پارت_145
گفت و خود دعوت كن وسط حياط شال از سر كشيده در حال باز كردن دكمه هاش وارد ساختمون شد و منم دنبال سرش براي يادآوري مهموني كه ديشب به خاطرش زابراشون كردم تا اين سر شهر. استپ زد و منم از كنارش گذشتم و شادمهر خيلي مثلا ارواح خاك رفتگانش جنتلمنانه از سر سفره بلند شد و يه لبخند از اونا كه تنها ميشه در مواقع رويارويي با جنس لطيف ازش ديد رو لب جاسازي كرد و شيك يه سلام داد و شادي چشم دريده به اين همه تغييرات چند ثانيه اي خان داداش خيره شد و مهسا من من كنون گفت:
ـ واي، من فراموش كرده بودم ترانه امروز مهمون داره.
اين هم كه باز به اون نقش لطيف و حساس در مواجهه با جنس ذكور روي آورده بود. مردمك تو كاسه چشم گردونده گفتم:
ـ معرفي مي كنم. جناب شادمهر ملكي و خواهرشون شادي جان. دخترعموم مهسا.
ابروهاي شادمهر بالا پريد و جاي اون لبخند شيك و دختركش يه پوزخند جاسازي شد و شادي نفس راحت كشيده فهميد اين بابا دو شخصيتي نيست؛ فقط همون وير اكثريت مردا رو داراست. مهسا هم بي خيال اون مراسم دلبري هميشگي شالو رو دسته مبل انداخت و چپيد تو آشپزخونه و ظرف و قاشق و چنگال به دست نشست سر سفره و با يه لبخند دوستانه به شادي گفت:
ـ چرا نمي خوري؟ اين ترانه سالي به ماهي يه بار از اين غلطا مي كنه. بخور كه اگه نخوري بايد آرزو به دل دست پخت اين بشر بموني.
شادمهر هم بدتر اون رو زمين ول شد و من هم در نظاره اين دو موجود عجيب الخلقه به سراغ غذام رفتم و مهسا دهن خالي كرده گفت:
ـ اين فرهاد بي جنبه ننر برداشته نسترنو عشقولي برده ددر دودور. منم كه حوصله اين مهديسو ندارم، از خونه آقابزرگ زدم بيرون. گفتم جمعه اي بيام از دلتنگي خودم نجاتت بدم.
شادي ـ ترانه نگفته بودي دخترعموت انقده باحاله.
مهسا با تمام قوا يه تيكه از اون لپ نداشته شادي رو كشيد و گفت:
ـ الهي بگردم. باحالي از خودته؛ ولي چه كنم ديگه همه همين نظرو دارن.
شادمهر زير لب دم گوش من گفت:
ـ بتركن اين همه. آخه اين دراكولا كجاش به درد حال و حول مي خوره؟
يكي پس گردني حروم شادمهر كردم و حرصي گفتم:
ـ كثافت، مجرد اين جا نشسته.
غش كرده از خنده باز بي كلاس و عادي و راحت و مردونه غذاخوري رو شروع كرد و من باز فكر كردم بعد از اون از غذا خوردن با شادمهر بي تكلف خيلي لذت بردم.
مهسا ـ ترانه، يه چي ميگم كپ كن. اين شاپوري، وكيل آقابزرگو يادته؟
ـ آره يادمه، كه چي؟
romangram.com | @romangram_com