#_آسمان_دیشب_آسمان_امشب_پارت_145
علی رضا بی آن که بازویم را رها کند گفت:
ـ لطفا یه میز دیگه آماده کنید.
مرد به روی من لبخند زد.
رو به علی رضا گفتم:
ـ می خوام برم.
علی رضا برای چند لحظه به چشمانم خیره شد و رو به مرد گفت:
ـ صورتحساب رو لطف می کنید؟
بازویم را رها کرد و از داخل جیب شلوارش، کیف پول چرمی قهوه ای رنگش را بیرون کشید. نگاهم مسیر نگاه پسر جوان را دنبال کرد. نگاهش روی لبان صورتی دختر ثابت مانده بود. به دستانشان خیره شدم.
ـ کجا دوست داری بریم؟
قبل از او، با گام های بلند رستوران را ترک کردم. خیابان شلوغ بود. سرم را پایین انداختم و بی توجه به او که صدایم می زد، به سمت اتومبیل رفتم. هنوز یک قدم از اتومبیلش فاصله داشتم، که صدای باز شدن در را شنیدم. سوار شدم و سرم را میان دستانم گرفتم. احساس خفگی می کردم. این روزها چرا این قدر دلم می خواست بخندم؟ چرا دلم می خواست گریه کنم؟
ـ آروم باش، چیزی نیست.
حضور دستش را روی کمرم احساس کردم.
غریدم:
ـ به من دست نزن.
دستش با تاخیر از روی کمرم برداشته شد و اتومبیل را به راه انداخت. با چشمان بسته، صاف نشستم. باید آرام می شدم. نباید فکر می کردم، نباید به کلمه ای که علی رضا چند دقیقه قبل، در رستوران به زبان آورده بود، به شلوغی خیابان، به حضور دستش روی کمرم، فکر می کردم.
زیر لب نام هایی که در آن دفترچه ی آبی رنگ نوشته بودم را زمزمه کردم. ترتیبشان را حفظ بودم. خورشید (نوزده) SUN. اولین سیاره ای که در موردش یاد گرفته بودم. خورشید یکی از ستارگان کهکشان راه شیری و تنها ستاره سامانه خورشیدی که در مرکز آن قرار دارد. کره ی کاملی که از پلاسمای داغ ساخته شده و میدان مغناطیسی قوی در میانه ی آن قرار دارد. قطری نزدیک به یک میلیون و سیصد و نود و دو هزار کیلومتر دارد. قطر خورشید نزدیک به صد و نه برابر قطر زمین و جرم آن سیصد و سی هزار برابر جرم زمین، برابر با دو ضرب در هزار و سی کیلوگرم است. می توانستم تک تک عکس هایی که از آن دیده بودم را به خاطر بیاورم. MOON. ماه (بیست) تنها قمر طبیعی سیاره زمین و از میان صد و هفتاد و سه ماه موجود در منظومه ی شمسی، ماه پنجمین قمر طبیعی بزرگ در کل منظومه است. قطر کره ی ماه، یک چهارم کره زمین است و هیچ سیاره ی دیگری در منظومه خورشیدی، نسبت به اندازه خود، ماهی به این بزرگی ندارد. بعدی EARTH بود. زمین (بیست و یک). سومین سیاره منظومه خورشیدی، که در فاصله صد و پنجاه میلیون کیلومتری از سیاره خورشید قرار دارد. این سیاره، از نظر بزرگی، پنجمین سیاره ی منظومه خورشیدی است. زمین جزو سیارات داخلی منظومه خورشیدی به شمار می آید. از پیدایش زمین، نزدیک به چهار میلیارد و پانصد و چهل میلیون سال می گذرد. چیزی که به یاد آوردم، آخرین تصاویر ناسا از زمین بود. نفس گیر بود و شگفت آور. منظومه ی شمسی (بیست و دو) چهارمین نامی بود که در دفترم یادداشت کرده بودم. سامانه ای که با فروپاشی یک ابر مولکولی غول پیکر، در حدود چهار و شش دهم میلیارد سال پیش، به وجود آمده است. بیشتر جرم این سامانه، در خورشید متمرکز شده است. هشت سیاره و چهار سیاره کوتوله، دور خورشید می چرخند، که همه آن ها، روی یک دیسک تقریبا مسطح به نام دایرة البروج قرار دارند. سامانه ی خورشیدی، اجرام بسیار کوچک تر از سیارات را هم در خود جای داده و کمربند سیارکی که بین مریخ و مشتری نهفته است، به طور عمده از سنگ و فلز ساخته ...
ـ میشه بلندتر حرف بزنی تا من هم بشنوم؟
با گوشه ی چشم به نیمرخش خیره شدم.
بی آن که نگاهم کند گفت:
romangram.com | @romangram_com