#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_785
انگشتامو تو هم گره زدم و با تردید و صدای اهسته تر از حد معمول گفتم:
_من ادرس یه شخصی رو ازتون میخوام!
این بار ابروهاش رفت توهم و صورت جدی و خشکش رو جدی تر کرد اونقدری جدی که حس کردم نکنه حرف نابجایی زدم!کمی
خودش رو جلو کشید و گفت:
_گذشته رو نبش قبر نکن جانان!
با همین یه جمله اش قلبم رفت رو دور تند.حس مجرمایی رو داشتم که لو رفتن!اما مگه من جرمم چی بود که انقدر در مقابل من سنگر
گرفته بود؟!با کشیدن نفس عمیقی سعی کردم اعتماد به نفس از دست رفته ام رو باز پس بگیرم با همون اعتماد بنفس تازه جون گرفته
گفتم:
_خواهش میکنم نه نگین من نمیخوام کاری کنم من مریض نیستم که بخوام دوباره برای مادرم گرفتاری بتراشم اما من یه خواهشی ازتون
کردم خواهش میکنم نه نگین!
کلافه دستی میون موهای جو گندمیش کشید و گفت:
_حالا ادرس کی رو میخوای؟!
سر بلند کردم و بی مکث قبل از اینکه منصرف بشم گفتم:
_عماد و خانواده اش!
اولش تو نگاهش فقط تعجب موج میزد.رفته رفته موج تعجبش جاش رو به یه دریای سهمگین و خشمگین داد.جوری که حس میکردم
الانه تو تلاطم دریای چشماش غرق بشم!اما این چیزی بود که باید بدست میاوردم
*
صورتش از خشم سرخ شده بود اما با تن صدای ارومی گفت:
_چرا میخوای اون خانواده رو ببینی؟!از لحن و تن صدای ارومش کمی قلبم اروم شد.لب تر کردم و گفتم:
_نمیدونم چرا بابا بزرگ ولی باید ببینمشون!خودمو معرفی نمیکنم،حتی شده از دور ولی میخوام ببینم...
کم کم رگه های عصبانیتش به صداش هم نفوذ کرد و عصبی گفت:
_نه جانان من اجازه چنین کاری رو بهت نمیدم.
با لجبازی گفتم:
romangram.com | @romangram_com