رمان آدم میشوم اگر تو حوای من باشی

#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_765

لبخند خسته ای زد و بوسه ای رو گونه ام کاشت انگار از همیشه بی حال تر و گرفته تر بود وارد اشپزخونه شدم و قهوه ای داغ براش
ریختم بچه ها با یکی از دوستانم رفته بودن پارک و شب برمیگشتن رفتم کنار ازاد و گفتم:
_چخبر عزیزم؟گشنته؟میزو بچینم؟
دستمو گرفت و منو کنار خودش نشوند با صدای جدی ای گفت:
_باید باهات صحبت کنم...
*
نگرانی ای چنگ انداخت به دلم بمو جوییدم و گفتم:
_جانم ، چیشده؟!
پلکاشو به نشونه اروم بودنم یدور باز و بسته کرد و گفت:
_اروم باش خانومی اتفاق مهمی نیفتاده اما من حس کردم باید بهت اطلاع بدم و بدونی!
با صدای ارومی لب زدم:
_خب؟!
دستی لابه لای موهاش کشید و گفت:
_امروز پدرت بهم زنگ زد گفت که عمادو تو یکی از خیابونای پایین شهر تهران پیدا کردن و دستگیرش کردن...الان بردنش کمپ ،
خبری از زنو بچس نیست مثل اینکه همون سالی ما اومدیم اینجا اونا هم ترکش کردن.قلبم تو سینه ام فشرده شد دلم برای بدبختی عماد میسوخت!نفس تازه کردم،نمیدونستم چه عکس المعلی باید نشون بدم!دستامو توهم قلاب
کردم و گفتم:
_خب؟
دستش نشست رو دستام و گفت:
_تو شکایتی ازش داری؟بابت عمری که بخاطر اون تباه شد؟اشکایی که بخاطر اون ریختی؟شرافتی که ازت سلب شد؟شکایت داری
ازش؟
بارها و بارها چه تو گذشته چه تو حال من این صحنه رو تصور میکردم!اینکه بالاخره از من این سوال پرسیده بشه ازمن بپرسن که تو
شکایت داری؟بابت قلبی که شکسته شد!امیدی که نا امید شد!ممکنی که نا ممکن شد!
اما...

romangram.com | @romangram_com