رمان آدم میشوم اگر تو حوای من باشی

#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_750

لبخندم پر رنگ تر شد و گفتم:
_ازاد خیلی نامردی دلم داره ضعف میره برای بچه ها برو بیارشون.
لبخند رو لبش ماسید و کمرشو صاف کرد حس میکردم چیزی رو داره ازم پنهون میکنه اما دیگه حال و حوصله اینو نداشتم که پاپیچش
شم عقب گرد کرد و از اتاق خارج شد با استرس و اشتیاق اشکاری به در خیره شده بودم قلبم تند تند میزد بالاخره بعداز یک ربع که
برای من یک قرن گذشت در باز شد و پرستاری با یه تخت ابی کوچولو نزدیکم شد،درد فراموشم شد و نیم خیز شدم رو تخت...درد نفس
گیری رو حس کردم اما دستمو به سمت تخت دراز کردم و کشیدمش سمت خودم با دیدن موجود کوچولویی رو تخت اشکام سر خورد رو
گونه هام نگاهمو اوردم بالا و به ازاد خیره شدم بریده بریده گفتم:
_ازاد بچمون....
نزدیکم شد و جفت دستامو بوسید...با محبت گفت:
_اره پسرمون...
جرات نداشتم از تخت بلندش کنم چون خیلی کوچولو و ظریف بود با صدای امیخته به بغضی پرسیدم:
_پس اون یکی بچم چیشد؟!
با این سوالم پرستار نگاهی به ازاد انداخت و از اتاق خارج شد...سرد شدن دستای ازادو تو دستام حس میکردم...فشاری به دستاش وارد
کردم و با ترس گفتم:
_ازاد با توام جواب منو بده...
پلکاشو محکم بهم فشرد و زیرلب گفت:
_متاسفم حوا.....
بهت زده بهش خیره شدم دستاشو محکم تکون دادم و با جیغ گفتم:
_برای چی متاسفی؟!
سعی کرد ارومم کنه،بازوهامو گرفت وگفت:
_عزیزم خانومم خوشگلم اروم باش بخیه هات باز میشه
عصبی از خودم دورش کردم و با هق هق نالیدم:_بچم....
سخت به اغوشم کشید و دلتنگ گفت:

romangram.com | @romangram_com