#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_697
همونجوری که دستامو نوازش میکرد لبخند خسته ای زد...یه دختری که یه ارایش انچنانی داشت با چند مجله نزدیکمون شد و با ذوق رو
به ازاد گفت:
_اقای ادین خوش اومدید،من چند مدل براتون اوردم امیدوارم بپسندین.
ازاد ابرویی بالا انداخت و گفت:
_اگه خانومم بپسندن منم حرفی ندارم.
لبخند مغرورانه ای رو لبام نقش بست.دختره ژورنال رو برامون باز کرد و مستقیما به لباسی اشاره کرد همونجوری که منو زیر نظر
داشت گفت:
_این چطوره؟!
بی خبر از همه جا گفتم:
_نه از مدلش خوشم نمیاد.
دختره تابی به انگشتش که روی همون مدل بود داد و گفت:
_مثل همون مدلیه که مها جون پوشیده بود.یخ بستن انگشتای دستم رو حس کردم ازاد دستم رو فشرد و ژورنال رو تقریبا پرت کرد به کناری.خیره به دختره بودم که با مظلومیت
به ازاد خیره شده بود...مها...اومده بود اینجابرای خرید لباس عروس...اونوقت رعناجون منو هم اورده اینجا!یهویی از جام بلند شدم...
*
به دنبال بلند شدن منم ازاد هم از جاش بلند شد،لبخندی کاملا مصنوعی به جمع زدم و با ببخشید کوتاهی مسیر خروج رو در پیش
گرفتم...ازاد هم دنبالم کشیده شد...در کشویی مغازه رو کشیدم و با کشیدن نفس عمیقی وارد خیابون شدم،ازاد از پشت صدام زد اروم
برگشتم سمتش و سعی کردم عادی باشم درهمون حالتی که اخم رو پیشونیش بود با دیدن صورت خنثی و خالی از حسم لبخند کمرنگی
رو لباش نقش بست.بازوم رو گرفت و گفت:
_از عمد نبود حوا باور کن.
پتانسیل اینو نداشتم تا بهش لبخند مصنوعی بزنم!زمزمه مانند گفتم:
_چرا مامانت منو اورد اینجا!اون سری هم مها با مادرت اومده بود؟!اونکه خبرداشت! چرا منو اورد اینجا.
کلافه بازوم رو فشرد و گفت:
_اینجا اشنای مامانه، اوردت اینجا تا دقیق همون چیزی که مدنظرته رو انتخاب کنی،وگرنه باور کن مامانم منظوری نداشت...
romangram.com | @romangram_com