رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_770

سکوت کرده بود. سکوت کرده بودند. میان خیابانهای خلوت,تاریک و بارانی رشت ....بیش تر از چهل دقیقه بود که سکوت کرده بودند....میرفتند و میرفتند و کوچه پس کوچه های خیس را پشت سر میگذاشتند.

چشمهایش آن بیرون بود و ذهن خسته از فکر های بی سرو تهش همینجا.... توی همین ماشین... روی صدای نفسهای این مرد که با طما نینه می آمد و بر میگشت.

_خوابیدی?

تصویر نیم رخ مهراد روی سیاهی آنسوی پنجره چرخیده بود سمتش.

زبان سنگینش را به گفتن ״نه״تکان داد.

داریوش داشت میخواند و چشمهایش را نه به خواب ....نه به رخوت....که به اشک مهمان میکرد.

״رو به تو سُجده میکنم...دری به کعبه باز نیست

بس که طواف کردمت ...مرا به حج نیاز نیست״

کف دست خنک او روی پیشانی اش که نشست ,پلکهایش رفت روی هم.

_خدا رو شکر..... تب نداری.

تب روی پیشانی اش نبود. داغ روی تنش نبود که آتش حقیقی توی قلبش بود. این سینه اش بود که داشت میسوخت که شعله هایش توی تمام وجودش سر کشیده بود.

_بریم رستوران غذا بگیرم بعد بریم خونه....هوووم?


romangram.com | @romangram_com