رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_758

بعد مدتها برو بیایی توی این غم کده راه افتاده بود.

آه کشید.قلبش به پیشواز رفته بود. از چند روز قبل ,سیاه را به تن کشیده بود. دست خودش نبود. نبود. نمیتوانست با دلش کنار بیاید...نه با دلش نه با چشمهایش.

پیراهن سیاه را روی قلبش مچاله کرد و پلک بست׃سه سال گذشت....باور نمیکنم...

باور نمیکنم.... چطور بدون تو سه سال دووم آوردم?

چشم چرخاند روی سقف .

لبخند روی لبهایش شبیه هیچ چیز نبود ,جز جراحتی ماندگارکه فقط ماهیت خود را تغییرداده بود׃فکر میکردم بدون تو میمیرم....میبینی?میبینی محمد.... سه سال گذشته و من هنوز زنده ام و بدتر از اون دارم نفس میکشم.

پلکهایش را گذاشت روی هم .کی قلبش از این دیوانه وار کوفتن خسته میشد. کی?

عجیب نبود که داشت صدایش را میشنید. عجیب نبود.فکراو هرگزاز سرش نرفته بودکما اینکه در درونش هم اعتراضی به این از یاد بردن نبود .

״یادت باشه اگه کسی تو وجودت خاطره شدیعنی رخنه کرده تو تک تک یاخته هات...که حک شده تو سلول به سلول تنت... که رهایی از اون محاله....محال״سر خورد روی دیوار׃با خودت که نشد زندگی کنم.... با خاطره هاتم دیگه نمیخوام زندگی کنم...نمی خوام... خسته ام...خسته ام محمد..... از این دوست داشتن یه طرفه...از این جاده ای که برام هیچ برگشتی نداشت...

آه خسته اش را بالا کشید.با آستین پلیورصورتش را خشک کرد.کف دستهایش را تکیه داد به کف اتاق و بلند شد.شایداگر میرفت میان جمع و سرش گرم میشد ,همه چیز را از یاد میبرد... درد قلبش را... درد سرش را.. درد استخوانهایش را.

نشیمن خالی شده بود. مبلها و صندلیها را چیده بودند دورتادور سالن. رومیزی ترمه ی حاج خانوم پهن بود و رحلها و جزوهای قران رویش. نگاهش از روی رولهای خرما ودیسهای چینی میکادو گذشت.

رفت سمت آشپزخانه. درهایش روی هم بود و از میان شکاف باریکش,تیغه ی نور خط میکشید درست پیش پاهایش.


romangram.com | @romangram_com