#تا_آسمان_پارت_755
لیوان را گذاشت روی پاتختی . آرنج زد وبادو انگشت شقیقه اش را مالید. سردرد داشت شروع میشد و باید فاتحه ی خودش را میخواند׃حدید که میگفتش قصد برگشتن نداره....چطوره توام یه تجدید نظری بکنی رو تصمیمت.
تابان انگار انتظار این مچگیری را نداشت که فکش از حرکت ایستاد. لبخندش کمرنگ شد اما محو نه. ساکت و بی حرف کمی نگاهش کرد.چشم انداخت ... پس گردنش راخارید....پوف کرد...نفسی گرفت.
ری اکشنهایش جالب بود و دیدنی.سرش را چرخاند. زیر چشمی کمی نگاهش که کرد,
صدای خنده ی انفجاری اش هم بالاخره ترکید و سر ریز شد׃آخرش گفت به تو.?
_زهر مار...من باید از حدید بشنوم?
_به جون تو اونجوری که فک میکنی نیست.
آستینهای پلیور فیلی رنگ را کشید تا روی انگشتانش و چشم تنگ کرد׃مگه من چه جوری فکر میکنم...?
تابان هرهر کنان خودش را انداخت روی تخت و صدای فریاد یکی از آن زیر را بلندکرد.
صدای خنده های کوتاه شده اش نزدیکتر شد. دوباره نشست ,اینبار همراه دختری هم سن و سال خودش .
دست دور گردنش انداخته بود. صورت خواب آلودش را طولانی بوسید׃معرفی میکنم....سایه خانوم....هم خونه ای من....سایه ام بچه رشته... هر دومون همزمان پرزنت شدیم اینجا.
به لبخند گیج و نگاه منگ سایه لبخندی زد׃طفلی خوابه که.
دوباره سایه را هل داد روی تخت و جهت لب تاب را عوض کرد.چشمهایش جدی شد وغمگین׃مامان کجاست?
romangram.com | @romangram_com