#تا_آسمان_پارت_748
_ حالش چطوره?
آه کشید. چی باید میگفت?حالش چطور بود?بد..این اواخر بدتر از هر وقت دیگر.
_زود به زود برو دیدنش.... این روزا بیشتر هواشو داشته باش....تنهاش نزارمامان...منم مادرم میدونم چی میکشه.
آرنجش را گذاشت روی پا و کف دستش را چسباند روی پیشانی دردناکش׃از دست من چه کاری بر میاد جز همین هر از گاه رفتنم....
_مراسم چه روزیه?پنج شنبه یا سی ام?
سوزش چشمهایش را فشرد . لبهایش به هم دوخته شده بودند انگار. با تقلا صدایش راپیدا کرد׃پنج شنبه... مادرجون امسال میخواد مراسمو تو خونه بگیره....
صدای آه مادرش هیچ وقت اینهمه سنگین و واقعی نشده بود׃خدا بیامرزتش طفلک معصوممو.... خدا به حاج خانوم صبر بده والا....
مقنعه را کشید تا روی چشمهایش׃شمام میاین?
_ما دیگه کجا بیایم ?نگاه نکن پارسال پیارسالو... امسال شرایط فرق کرده... در دهن مردمو نمیخوام دوباره باز کنم.
اشک سر خورد روی صورتش. فرقش خودش بود و قدم نحسش. فرق امسال با سالهای قبل مهراد نامی بود که گره خورده بود به بدبختی هایش.
_یه ساعت پیش زنگ زدم به حاج خانوم...باهاش صحبت کردم...تسلیت گفتم... بیچاره داغش تازه شد... ده دقیقه پشت تلفن ها های گریه کرد...پشیمون شدم به قران.
با صدای باز شدن در ,گوشه ی مقنعه را کشید روی چشمهایش و پاهایش را پائین آورد.
romangram.com | @romangram_com